Suppletie

Landinwaarts

Het leek verder dan het was. De wind blies zand van het strand op de duinen; van de duinen op andere duinen; en dan landinwaarts. Voor het strand ligt een schip dat de kust verhoogt. Het is vandaag zandsuppletie voor de hele kuststrook. Goed dat er ook wat blijft liggen. Bij mij slibt er ook wel eens iets aan of komt en waait weer weg. 

De boot van Veere voer nog niet. Pas op 28 april. De Fast Ferry van de Maasvlakte naar Hoek van Holland ook niet. Het schip was kapot. Er voer een vijfentwintig jaar oud vletje. Niemand die het wist behalve een paar anderen en ik die van niets wist. Een meevaller een ander schip dat me over woelige baren en door zandstormen bracht.

'Dit is pas genieten', zei een man, die veel sneller was dan ik, in het voorbijgaan. Naast het pad naar Zandvoort hing aan de ene kant de ondergaande zon tussen wat wolken en aan de andere de stilte van de waterleidingduinen. Uit de lift op het station kwam een vervelend om mij lachende vrouw. Ik was te moe om een gevatte opmerking te maken, maar ook om het me aan te trekken.

Je kan de foto's aanklikken voor een grotere versie.

Stank &

Zon

Nee ik zou vandaag niet schrijven aan dit blog. Een beetje dan. Al jaren lang zie ik een stukje land veranderen. Eerst was het bos. Daarna stonden er nog twee plukjes bomen op met in elk een roofvogelnest. Toen werd het een zwart veld en sindskort wordt de hoogte in gewerkt. (Hier schreef ik er eerder over.)

Het Groene Schip heet het zag ik vandaag op een bord. Het wordt een uniek landmark in de gemeente Haarlemmerliede. Groen en enorm hoog en een afscheiding tussen kolenhaven en recreatie gebied. Afvalstoffen worden gebruikt als bouwmaterialen. Maar lees zelf maar.

In de lucht hing de geur van verbrand ijzer. De wind stond uit de richting van de hoogovens. Op de pont naar Assendelft lees ik in de Metro over de stankoverlast bij het Westerpark. Daar zijn ze een slootje aan het saneren langs wat 25 jaar geleden een van de meest vervuilde stukjes Amsterdam was.

Op het strand schijnt de zon. Een vrouw zit er zichtbaar van te genieten op een paaltje. Ieder jaar opnieuw wordt daarop het strandpaviljoen gezet. “Eindelijk lekker weer, niet zo koud,” zegt ze. Ik beaam het.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.