woensdag 9 oktober 2013

Ik ben een houthakker




Stel doelen

Ik trap m'n trappers rond en verslind natuurschoon en kilometers. Heb ik een doel? Waar liggen de tussenstops? Ik herinner me een lijstje dat ik op mijn verjaardag maakte in 2011 al fietsend op Texel. Als ik het lees zie ik dat ik - hoewel meer pijn - meer kracht heb. Wegstrepen wat ik inmiddels al doe of niet meer nodig vind.

1. geniet en probeer opgewekt te zijn (een nieuwe en voor altijd)
2. betere planning (lijstjes maken)
3. geen zoetigheid (komt later wel)
minder drinken (gestopt in mei 2012)
vroeger naar bed (is al optimaal)
uurtje na de lunch rusten (vervalt, soms)
een strak schema volgen (doe ik zo goed en kaad als het kan)

Maar wat is het doel voor de langere termijn. Allereerst geen gezeik meer over ziekte of uitleggen aan mensen - die het toch niet zullen snappen - wat de combinatie betekent tussen elke dag wakker worden met pijn door neuropathie, suikerziekte, autisme en het slikken van een handvol medicijnen. Die denken dat als ze een vrolijke Martin zien dat het dan wel meevalt. Dan zit ik ook nog zonder uitkering in dit nare landje.

Voor mensen die het nog niet hebben meegekregen: Vroeger was er de Wet Arbeids Ongeschiktheid (WAO). Mensen werden voor een deel afgekeurd. Voor dat deel kregen ze een uitkering. Helder. Nu wordt bij de Wet Inkomen en Arbeid (WIA) allereerst gekeken voor welk werk je nog wel geschikt bent. In mijn geval is dat telefonist, receptionist en portier. Vervolgens wordt gekeken naar je vorige inkomen. Dat wordt op honderd procent gesteld. Ga je er, met het werk dat mogelijk is, meer dan 35 procent in inkomen op achteruit, dan heb je recht op een uitkering. Ik haalde het bijna. Best knap.
Maar zit je aan de onderkant van de markt, zoals ik zat, dan moet je een dwarslaesie tot boven je middenrif hebben om voor een uitkering in aanmerking te komen. Want dan zit je met 35 procent onder het minimumloon. Aangezien ik mezelf heb opgewerkt van Lager Beroeps Onderwijs (LBO) naar schrijver van boeken, internationaal werkend activist en fractiemedewerker in Den Haag (ik koos voor de slechtstbetalende partij van Nederland en vind dat ook achteraf niet verkeerd) kan ik ook geen beroep op clementie doen. Ik blijf immers levenslang een LBO'er. Het zij zo. Gelukkig heb ik een partner die het begrijpt.

In alle testen van de afgelopen jaren kwam ik als een geestelijk krachtig persoon uit de bus. Ja helaas, daarmee sloopte ik mijn lijf. Ja ik knok ook nu wel door. Als een houthakker zal ik de hindernissen wegkappen. Zo'n lijstje is dan mooi. Durf ik nog te dromen? Allereerst wil ik heel zakelijk meer werken en meer routine en arbeidsdicipline kweken. Uiteindelijk wil ik toch vooral wel weer eens een goed stuk schrijven, waar ik jarenlang trots op kan zijn en dat niet over mezelf gaat. Het lijkt me voorlopig voldoende.

Je kan de foto's aanklikken voor een grotere versie. Bovendien krijg je soms informatie als je er met de muis op gaat staan.


8 opmerkingen:

Marjon zei

Ik snap het nu wel beter hoor xx

Antoinette Duijsters zei

Een eerlijk verhaal, beter dan ik het doe. Ik zoek mijn heil in de natuur.
Sterkte Martin.

martin zei

Zus het is goed. Maar mensen denken zo gemakkelijk, vanuit hun beschermde ruimte. Maar steeds meer mensen zijn niet beschermd.

Antoinette ja en vanwege die eerlijkheid heb ik het ook niet op Facebook aan de grote klok gehangen. Wie het wil lezen komt toch wel langs. De natuur in, dat doe ik ook. Zonder fiets geen natuur en zonder natuur geen denken en geen leven.

appelvrouw zei

Ik zie mijn reactie niet.
Maar dat geeft niet. Dan zeg ik wel iets heel anders.
Je zwart wit foto's vind ik het allermooist!

appelvrouw zei

Ik zie mijn reactie niet.
Maar dat geeft niet. Dan zeg ik wel iets heel anders.
Je zwart wit foto's vind ik het allermooist!

martin zei

en ik zie dubbel

Blewbird zei

Je doet het fantastisch. Prachtige blogs en heroïsche fietstochten. Dat geeft kracht.

martin zei

Blew bedankt.