vrijdag 18 maart 2016

Licht



chaos

Even geleden beloofde ik iets over een boek dat ik ging lezen. Dat toen is nu. Eerst moest er een column over komen voor De Staatskrant, de buurtkrant van Amsterdam-Westerpark, waar ik woon.

Als een concertina gaat de tijd heen en weer. Hij zuigt en fluit en fluit en blaast; krimpt en zet weer uit. Het gaat in 't boek Niet verder tellen om een u die i is: om licht, niet om lucht. Mottig is dat in de Staatsliedenbuurt. Zelfs de regen poetst het niet schoon. De hoofdpersoon loopt er door met zijn Simone. Hij zoekt in de Van Hogendorpstraat naar sporen van zijn moeder.

Voor de deur staat ze te wachten op de postbode collega van haar vader. Vader maakte haar wakker: 'Wil je het even gaan zeggen dat ik niet kan?' Hij is ziek. Het moet een uur of vier zijn en hartstikke donker en toch vindt ze de goede bochten en treden. Buiten is het lichter. De collega van haar vader zal zo wel komen.

De hele column is te vinden op de website van de krant. Een krant die uit de gratie is gevallen van de goed bezoldigde bestuurders. Gaan jullie maar aan crowd funding doen, zeggen ze. Dat gaat ten koste van stukjes, maar dat geeft blijkbaar niet.

Rare week. Van alles speelt door mijn hoofd. Maar gek genoeg vooral Saoedi-Arabië en de wapenhandel. Ook daarover schreef ik al eerder (hier bijvoorbeeld). Volgens Reuters kondigde Nederland deze week een wapenembargo af die in lijn is met de resolutie van het Europees Parlement. Maar de goede en ervaren lezer ziet dat dit niet klopt. Hier mijn uitleg.

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie ervan. 




Omdat ik daar deze week heenging.

Geen opmerkingen: