eindeloos

alleen

Dit is een bijzonder moment. De stilte is onwezenlijk. Misschien gewoon, omdat het niet stil is. De afgezette zee, die later ook nog werd beroofd van ruimte, kabbelt tegen het basalt: poelonk, klonk, goekuh, poelonk. De wind waait in mijn grote oren. In de verte hoor ik een trekker en soms een vogel. Ik ben alleen, maar niet eenzaam op het schijnbare eindeloze fietspad.


De stilte der natuur heeft veel geluiden

De stilte der natuur heeft veel geluiden
en is toch vol van rust voor ziel en zinnen
die druppelt zacht en ongemerkt naar binnen
tot in ons hart een zilv'ren toon gaat luiden
gelijk met haar. Als we dan weer beginnen
te denken aan wereld-dingen en ze te duiden
merken we dat een kracht, als die van kruiden
in ons gekomen is en ons kalm doet minnen.

Er zijn nu veel, die dit geluid nooit horen:
zij missen het aandachtige en het tere
als wie als kind geen moeder heeft gehad.

Maar de tijd die komt zal mensen weer leren
gelukkig te zijn onder haar akkoorden
en drijven uit hun bloed de koorts der stad.

De nieuwe geboort (1903)
Henriëtte Roland Holst-van der Schalk

Je kan de foto's aanklikken voor een grotere versie. Bovendien krijg je soms informatie als je er met de muis op gaat staan.

Terugblikken

El secreto

Op de fiets malen je benen de trappers rond en de gedachten in je hoofd.

“U houdt duizend verledens en geen toekomst over,” zei de bankbediende Ricardo Morales in de Argentijnse film El secreto de sus ojos tegen de gepensioneerde aanklager, schrijver in spé en speurneus Esposito. Hij zoekt na vele jaren nog steeds de moordenaar van de geliefde van Morales. Laat het verleden rusten; herinner alleen het mooie; kijk vooruit, wilde de bankbediende daarmee zeggen. Een bekend thema. Ook voor mij.

“Ik heb altijd vooruit gekeken. 'Terugblikken' valt buiten mijn jurisdictie. Ik verklaar mezelf incapabel,” aldus Esposito's baas Irene Menéndez Hastings. Dat klinkt gewoon. Toch is niet omkijken moeilijker dan het lijkt. Er zijn maar weinig mensen die het kunnen en of het 't leven leefbaarder maakt is de vraag. Ook blijft het tot het laatste moment zo dat er nog leven voor je ligt.

Een andere opmerking in de film was: het leven is één. Het komt neer op 't verleden staat niet los van het heden en de toekomst. De tijd van vroeger is er nu nog steeds. Ze zal er ook in de toekomst nog zijn. De opmerking paste goed in het verhaal van de film. Maar of het altijd opgaat? Niet alle verleden tijd hoeft verdwenen te zijn, maar het is ook niet mogelijk alles naar het heden te halen. De tijd van vroeger kan je gunstig gezind zijn, vermorzelen of je betekent er niets meer voor.

Naast me klotst het water van het IJsselemeer. Ik trap de toekomst in met een grijze verte zonder horizon en later uitbundige bloesem, vogelzang en heel veel bosanemoontjes. Overigens was El secreto ook mooi, omdat hij over meer ging dan de tijd.

Je kan de foto's aanklikken voor een grotere versie.

Wonderlijke tocht

Herfstgekleurd

In de verte zie ik vissers de fuikenlichten. Zojuist ben ik vertrokken vanaf station Lelystad in de richting van Het Hunehuis van de Nivon op de heide bij Darp. Eerst in de trappers, want de wind waait me recht in het gezicht. Als de afstand groter is dan geschat; ik een lekke band krijg; en op het laatst verkeerd rij, dan kom ik veel later aan dan bedacht. Daar wachten Wendela en de jongens op me. Het huis is mooi en rustig, de kamer ruim, de keuken bijna professioneel. Het huis staat vrijwel leeg en dat in de herfstvakantie en op die plek.

Het driedaags uitje is een cadeau, omdat ik vijftig ben geworden. De plek is gekozen, omdat ik ooit heb gezegd dat ik daar wel heen wilde met het hele gezin. De wonderlijke ervaring om vanuit thuis langs twee enorme hunnenbedden te rijden na een tocht door de polders, over het verrassende Kadoelen, door de Weeribben of Wieden, langs veldwegen en dan tenslotte de heide op, dat is zoveel Nederlandse pracht-en-praal in één fietstochtje dat het overweldigt. Daarom ook ging ik trappen; die ervaring is deel van de pret.

De volgende dag rijden we met zijn allen vijftig kilometer door een herfstgekleurd landschap: langs venen, door bossen en kleinschalige landbouw. Het mooiste? Volgens de één de lama's en de ander noemt het dikke zwarte varken in een wei. Een enkele keer stop ik voor een foto van een ven. Ik fiets door als ik een militair zie met een Raven-drone. Vroeger kwam ik hier als antimilitarist en zou ik dat buitenkansje voor een mooi plaatje niet hebben laten schieten. Nu laat ik het. De moed opgegeven? Misschien of niet, maar van te voren had ik me voorgenomen simpelweg te genieten. Dat lukt heel aardig.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.

Schoonheid

ontroering

Het is een bekende route die ik ga fietsen. Langs het Markermeer via Lelystad naar Enkhuizen. Het grootste deel loopt langs een grote weg. Vervelend vind ik dat niet. Het uitzicht over de rietvelden en plassen naast de Oostvaardersdijk, Marker- en IJsselmeer maken veel goed.

De natuur overweldigd door zijn schoonheid en dat ontroert. Mij maakt het melancholisch. Melancholie is een gevoel dat je kan verscheuren tussen pracht en pijn. Er wordt niets beter van pijn om de wereld tijdens het binnenhalen van de mooie momenten. Waarom blijft het niet bij ontroering en verwondering. De narigheid komt dan later wel. Dat kost minder en levert misschien meer op.

Het was een goede week: de afgelopen week. Er kwam wat uit mijn handen. Ik voelde me over het algemeen goed en deed niet meer en niet minder dan ik kan. Die fietstocht was een mooie afsluiting van die week.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.

Rondje IJsselmeer

Op 30 juni fietste ik langs de Oostvaarderplassen. Voor het eerst dit jaar zag ik lepelaars foerageren. “Laat ik dit niet vergeten,” dacht ik, "dan kan ik het verwerken in mijn blog over de fietsdag van vandaag.” Ik knipte een foto met mijn mobiel ter herinnering.

Later, toen ik in mijn hoofd al een stukje geschreven had, vroeg ik me pas af waarom zou ik van deze tocht een verhaaltje maken. In Gaasterland werden mijn gedachten te persoonlijke om hier te delen. Maar ook die werkte ik in mijn hoofd om tot tekst. "Nee," hoorde ik me toen denken.

Daarna bedacht ik me dat ik niet alles kwijt wil en het niet interessant is voor anderen vluchtige gedachten en observaties te lezen. Ook niet om te weten dat:
• je prettig tussen twee 17e eeuwse schepen door kan fietsen bij Lelystad.
• Dat je na de Flevocentrale in de verte vaag het eiland Urk kan zien oprijzen uit het omringende land, waardoor het nog steeds een eiland lijkt.
• Dat ik in Urk kabeljouw at met uitzicht op de spreuk: Zoekt de Heere en leef!
• Of dat Lemmer zo fantastisch ligt in een hoekje van het IJsselmeer; tussen Friesland en Noordoostpolder. Met scheepswerf Bijlsma in het uiterste puntje. Bovendien een mooi strand heeft.
• Dat licht en gras zo mooi samen kunnen spelen.
• Dat je de stuwwallen van Friesland kan zien vanaf het fietspad (waaraan nu al maanden wordt gewerkt) tussen Lemmer en Urk.
• Dat in Friesland zelf zwerfkeien, ranke elegante kerkjes, mooie boerderijen en meren vol zeilschepen strijden om de aandacht.

De tekst was leuk, toeristisch verantwoord, maar komt hij niet op het blog. Er zat geen diepgang meer in nadat ik alle persoonlijke zaken eruit gefilterd had.

Toch had het virtuele schrijven wel zin. Je ziet meer dan je kan bekijken tijdens zo’n lange fietstocht. Door in mijn hoofd te schrijven lette ik beter op, was het niet alleen stompen op de trappers van de vroege ochtend tot de late avond. Kennelijk is door het vele bloggen dit de vorm die ik geef aan het organiseren van mijn gedachten. Maar dat je meer ziet dan waar je nauwkeurig aandacht aan kan geven is een alledaags euvel, waar elk leven mee kampt en daarom een trivialiteit.

2 juli 2009