eindeloos

alleen

Dit is een bijzonder moment. De stilte is onwezenlijk. Misschien gewoon, omdat het niet stil is. De afgezette zee, die later ook nog werd beroofd van ruimte, kabbelt tegen het basalt: poelonk, klonk, goekuh, poelonk. De wind waait in mijn grote oren. In de verte hoor ik een trekker en soms een vogel. Ik ben alleen, maar niet eenzaam op het schijnbare eindeloze fietspad.


De stilte der natuur heeft veel geluiden

De stilte der natuur heeft veel geluiden
en is toch vol van rust voor ziel en zinnen
die druppelt zacht en ongemerkt naar binnen
tot in ons hart een zilv'ren toon gaat luiden
gelijk met haar. Als we dan weer beginnen
te denken aan wereld-dingen en ze te duiden
merken we dat een kracht, als die van kruiden
in ons gekomen is en ons kalm doet minnen.

Er zijn nu veel, die dit geluid nooit horen:
zij missen het aandachtige en het tere
als wie als kind geen moeder heeft gehad.

Maar de tijd die komt zal mensen weer leren
gelukkig te zijn onder haar akkoorden
en drijven uit hun bloed de koorts der stad.

De nieuwe geboort (1903)
Henriëtte Roland Holst-van der Schalk

Je kan de foto's aanklikken voor een grotere versie. Bovendien krijg je soms informatie als je er met de muis op gaat staan.

Creatief denken

Verandering

“Je bent een creatieve denker en hebt oog voor beleid. Dat heeft niet iedereen.” Met die visie op mijn werkkracht begon mijn dag. Dat dit een opsteker was, kan ik niet ontkennen. Vrolijk stapte ik op de fiets.

Alleen plannen maken is één, ze uitvoeren is twee. Het plan was naar Stavoren te fietsen en daar voor zessen aan te komen. Door de komst van de loodgieter - en daarna ook nog taart - startte ik te laat.

Aanpassen van gemaakte plannen is niet mijn sterkste punt, maar op de fiets heb je de tijd om te wennen aan verandering. Het werd een rondje Markermeer. In de verte kon ik Gaasterland zien, maar ik reed via Enkhuizen naar huis.

De drie buien die ik de laatste veertig kilometer over me heen kreeg, had ik niet gepland, maar zorgden wel voor mooie dreigende luchten en overal om me heen alarmkreten van grutto's.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.

Schoonheid

ontroering

Het is een bekende route die ik ga fietsen. Langs het Markermeer via Lelystad naar Enkhuizen. Het grootste deel loopt langs een grote weg. Vervelend vind ik dat niet. Het uitzicht over de rietvelden en plassen naast de Oostvaardersdijk, Marker- en IJsselmeer maken veel goed.

De natuur overweldigd door zijn schoonheid en dat ontroert. Mij maakt het melancholisch. Melancholie is een gevoel dat je kan verscheuren tussen pracht en pijn. Er wordt niets beter van pijn om de wereld tijdens het binnenhalen van de mooie momenten. Waarom blijft het niet bij ontroering en verwondering. De narigheid komt dan later wel. Dat kost minder en levert misschien meer op.

Het was een goede week: de afgelopen week. Er kwam wat uit mijn handen. Ik voelde me over het algemeen goed en deed niet meer en niet minder dan ik kan. Die fietstocht was een mooie afsluiting van die week.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.

ijsgetingel

verdoving

Het is weer tranentrekkend mooi vandaag. Het blijft me verbazen te merken dat de natuur zo kan ontroeren. Het is misschien het contrast met de wereld uit de krant die zich door de schoonheid op je stort.

Het is druk langs het water. Daar waar het ijs kruit staan auto's geparkeerd. Mensen met camera in de aanslag stappen uit. De snackkar bij Lelystad is bijna uitverkocht. (De frietenbakster vertelt dat die bij Almere voorgoed gestopt is. Ik schreef wel eens over die kar. Maar dat staat hier los van.)

Deze week las ik weer een boek uit. Het gaat vooruit met mijn leesgedrag. Dit maal De verdovers van Anna Enquist. De flaptekst vertelt dat het onder andere gaat over de remedie die werk en discipline kunnen bieden. Ik weet al lang dat flapschrijvers vooral schrijven wat verkoopt en een loopje kunnen nemen met de inhoud.

Het boek gaat in hoofdzaak over twee medische disciplines (anesthesie en psychoanalyse) waarbij de werkelijkheid onder ogen wordt gezien of juist verdoofd. Werk als remedie? Werk kan een verdovende factor zijn, ook al lijkt het omgekeerd. Of werk prikkelt het denken, terwijl het lijkt om het tegenovergestelde te gaan. Als louterend wordt het in dit boek niet beschreven.

De hoofdpijn waar ik vanmorgen al vroeg mee wakker werd is gebleven vandaag. Het getingel van het ijs heeft hem niet verdreven. En fietsen helpt blijkbaar ook niet tegen alles. Tijd voor wat paracetamol, koken en daarna werk. Zo ging ik toch nog zonder barstend hoofd naar bed.