Muziek

op de achtergrond

---

Of ik vandaag ga fietsen? Ik weet het niet. Er is grote vermoeidheid en weinig zin. Zin trap je er in, zou een mooi motto kunnen zijn. We zien nog wel. Het stukje schrijf ik nu alvast.

20 Feet from stardom wilde ik al heel lang bekijken. Begin deze week kwam het er van en zag ik Lisa Fischer prachtig zingen. Hoorde ik hoe de stemmen van de Mowtown en Phil Spector zangeressen het in de vrijheid van de Rock & Roll veel mooier deden. Hun uitersten mochten halen en niet bleven steken in het zoet gevooisde. Vreemd dat Lisa Fischer op haar solo LP weinig van haar prachtige stem laat horen, maar vooral makkelijke disco en soul zingt.

De stem en muziek van Merry Clayton is het lekkerst. Die doet denken aan Aretha Franklin. Claudia Lennear bleef me het meest bij. Voor haar schreef Mick Jagger Brown Sugar, David Bowie Lady Grinning Soul en Leon Russell zelfs twee liedjes. “I probably was notorious in my time,” zegt ze bij Channel4.

Haar bijdrage aan The Concert for Bangladesh zit in mijn systeem; ik herkende die hoge klanken meteen. Toch keek ik nooit wie die zangeressen waren. Drummers en vooral gitaristen zocht ik uit en volgde ik van band naar band. Zou het zijn dat ik als verlegen jongetje een beetje bang was van die oogverblindende schoonheid om die stemmen te volgen? Nee andere mooie zangeressen hield ik wel bij. Ze waren teveel op de achtergrond om op te vallen.

Op het podium werden ze alleen genoemd als 'een hele groep zangers uit de hele wereld'. In de wiki komt Lennaer wel ter sprake. Ik zie haar op de video registratie van het Concert for Bangladesh enthousiast de tamboerijn slaan. Ze is nu lerares Engels, Frans en Spaans aan een college in haar woonplaats Pomona en uiterst bescheiden. Voordat ze muziekwereld inrolde wilde ze vertaalster worden bij de Verenigde Naties.

Ben toch maar even gaan fietsen. Al was het maar voor de foto's die vast bij mijn blog horen. En het is beter voor de levenslust. Alleen muziek is toch niet genoeg.

---

Vakantie op de Zuidpool

Fietspaden zijn niet breed genoeg
voor MBT'en E-steppen,
wielrennen,
rol- en inlineschaatsen,
scateboarden,
bakfietsende moeders,
zondagsfietsers,
wandelaars.

De zee is niet groot genoeg
voor jachten, vissers, kitesurfers.
Het strand te klein voor
zeilwagens, jeeps en hondenuitlaters.

Nog meer ruimte voor sport of spel.
nemen zij. Ik roep:
Als hij maar geen golver of jetski'er wordt.
Geen vakantie viert op de Zuidpool!

Niet alles kon, kan, moet kunnen
met al dat verkeer is er
geen ruimte meer voor mij
op m'n hybride of in de golven.

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie ervan.

Doortrekken

Mobiel

---

Zo beroerd gaat het nog niet eens. Ik ben niet waar ik wil zijn, maar soms lijkt het even zo. Een stukje verderop doet mijn mobiel het niet meer. Het nummer staat wel onder een persbericht. Door de grond zakken kan gelukkig niet. Dan thuis de eventuele schade van gemiste telefoontjes maar repareren. Een nuchtere gedachte. De hoezannastemming verdwenen, maar het werd ook geen Job. Nu doortrekken, ook na de vakantie weer.

People Have the Power

I was dreaming in my dreaming
of an aspect bright and fair
and my sleeping it was broken
but my dream it lingered near
in the form of shining valleys
where the pure air recognized
and my senses newly opened
I awakened to the cry
that the people / have the power
to redeem / the work of fools
upon the meek / the graces shower
it's decreed / the people rule

The people have the power
The people have the power
The people have the power
The people have the power

Vengeful aspects became suspect
and bending low as if to hear
and the armies ceased advancing
because the people had their ear
and the shepherds and the soldiers
lay beneath the stars
exchanging visions
and laying arms
to waste / in the dust
in the form of / shining valleys
where the pure air / recognized
and my senses / newly opened
I awakened / to the cry

Refrain

Where there were deserts
I saw fountains
like cream the waters rise
and we strolled there together
with none to laugh or criticize
and the leopard
and the lamb
lay together truly bound
I was hoping in my hoping
to recall what I had found
I was dreaming in my dreaming
god knows / a purer view
as I surrender to my sleeping
I commit my dream to you

Refrain

The power to dream / to rule
to wrestle the world from fools
it's decreed the people rule
it's decreed the people rule
LISTEN
I believe everything we dream
can come to pass through our union
we can turn the world around
we can turn the earth's revolution
we have the power
People have the power ...

In de enveloppe twee kaartjes voor Patti Smith in Paradiso, mooi verjaardagskado!

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie ervan.

Aanklacht

hypocriet

---

Wat mot ik nou? Mijn fiets staat bij de fietsenmaker in Santpoort Noord. Tja daar rijd ik toch iedere woensdag langs en mijn ketting (die steeds weer brak) werd er snel en degelijk vervangen. Ja het wordt de bus en de trein. Zo is het zelfs minder lopen dan naar de dichtstbijzijnde Amsterdamse rijwielreparateur. Maar ik bedoel eigenlijk, hoe moet het met mijn wekelijkse stukje. Wanneer moet ik schrijven? Eerst dus die fiets met nieuwe trapas halen, fietsen tot ik scheel zie en dan naar een feestje. Vanmiddag haalde ik al een kado. Dan schrijf ik op donderdagmiddag ook mijn stukje maar en plaats het de zaterdag erna.

Een week geleden leende ik Reis naar het einde van de nacht van Céline. Ik kende het boek als volgt: het is geweldig geschreven, maar Céline is wel een antisemiet. . Ik heb in het hele boek een sneer naar de zwarte/joodse jazz gelezen en verder helemaal niets. Dus laat je niks wijsmaken. Het is een aanklacht tegen die andere grote rampen van de vorige eeuw. Geen sprake van antisemitisme. Dat komt in een latere publicatie. “Het is geweldig geschreven, maar Céline is wel een antisemiet.”

Het boek start als een trein tegen de waanzin van de Eerste Wereldoorlog en het decadente gedrag van kolonialen. Het pakt het Fordisme aan en prijst het hoerengilde de lucht in. En dan zijn we weer terug in Frankrijk en vermodderen we in de ellende van een volkswijk met een uitzichtloos leven. Het is alsof je al decennia op reis bent naar het einde als je het jaartal 1924 leest.

Dan wikkelt boek zich af naar het einde waar het leven door de altijd vervelend aanwezige León Robinson is losgelaten nog voordat hij zijn ogen sluit. Hij doet dit na twee kogeltreffers in de maag. Ze werden afschoten door zijn ideale vriendin. Een vriendin die hij vanwege haar liefde voor hem niet meer moet.

Is het boek zwart? Nee. Regelmatig kom je voorbeelden tegen van medeleven die je in het echt ook wel wat vaker zou willen zien. De sergeant die zit te verrotten in een uithoek aan de Afrikaanse westkust, zes in plaats van drie jaar, doet dat omdat hij zo geld kan verdienen voor zijn nichtje met kinderverlamming. Niet alles is losgelaten. Lezen dat boek!

O ja dit stukje schrijf ik dus donderdag als ik zit te wachten tot ik kan eten. Het staat keurig op tijd klaar, maar als een echte huisman moet ik wachten, wachten, wachten op huisgenoten.  Dat fietsen? Dat deed ik en onderweg maakte ik afschuwelijk veel foto's. Nog een heel werk om die uit te zoeken. Ze staan op Flickr. En dan nu met het rijwiel weer onderweg naar het volgende feestje. Een stuk verderweg; het einde van Nederland.

Smeerlap

Overal hing een baklucht.
Vullen deed men de etalages niet
zodat er niet gestolen werd.

Het leek wel de buurt 
waar ik vandaan kwam;
de trottoirs vol 
van kindertjes met X-benen,
opgezwollen knieën,
en draaiorgels.
Bang maakte de ellende.

Ik keerde me om,
terug naar veilige haven,
naar de nette straten.

Smeerlap!
Je deugt niet!

Daar komt de zelfkennis:
hypocriet!
Reken dan ook af met 
je schijnheilig gejank.

Vrij naar passage in hoofdstuk XVII
Reis nar het einde van de nacht, Céline.

Je kan de foto's aanklikken voor een grotere versie ervan.

Dag

Zee

---

De reis moet nog beginnen. De volle trein veranderd drie keer van bestemming. En dat alles door een vrachtwagen op het spoor. “Klagen helpt niet,” klonk het eensgezind, maar de plannen van tienduizenden mensen moeten al-dan-niet per GSM veranderd worden. In de nieuwe economie staan ook banen bij te laat komen op het spel; ik hoorde dat mensen een taxi namen om op tijd te komen om een flutbaan te behouden.

Er is weinig ruimte om te lezen op het volle balkon. Minstens vier mensen die onzichtbaar mindervalide waren, verdrongen zich om de beschikbare klapstoeltjes. Waarom doe ik dit, vroeg ik me af. Om gezond te blijven en fijn langs en van de duinen te rijden. Bijna thuis bedacht ik me: en voor een leeg hoofd en een prettige verdoving. Dat lukte ook met een uurtje minder trappen door de vertraging.




De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie.

Worstelen

polderlandschap

---

Worstelen is het achter het C.S. (ondanks de eindeloze verbouwing van de afgelopen jaren) om tussen de fietsers, scooters en overstekende voetgangers door de stad uit te komen. Het is ieder voor zich en wie voor ons allen zorgt is volstrekt onduidelijk; om chagrijnig van te worden. Hangen blijft dat gelukkig niet.

Gabapentine en endorfine doen hun werk. Binnen 20 minuten ben je buiten in het Hollandse polderlandschap en is de stadse hectiek verdwenen. In Utrecht verdwaalde ik nog wel, maar ging de LF7 langs de Rooie Rat. Ik kocht een boek (Het belasting paradijs) voor de treinreis terug naar huis.




De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie.

Tijd

Tegenwind

Vandaag tijd voor de krakeend en de sleutelbloem; voor tulpen in bloei en voor de Maasvlakte met steeds grote nieuwe apparaten. Ik zocht naar hertjes achter het hek van de Waterleidingduinen, maar zag er geen. Wel zag ik de zon als een bolletje in zee zakken bij de stormvloedkering van de Oosterschelde.

Ik had geen tijd voor een foto van een tableau van hyacintenblaadjes bij Hillegom met de tekst: 'Hier geen snelweg' voor auto's die de spot drijven met tijd en ruimte. En nam ook niet de tijd voor de opstijgende zweefvliegtuigen die juist zo dicht bij de tijd blijven.

“Wat gaat u doen als u in Middelburg bent,” vroeg een stel op een tandem. “Ik ga weer met de trein naar huis en lees dan nog in een boek,” antwoorde ik. Verbouwereerd fietsten ze door. “Goede tocht verder,” riepen we elkaar op de Maasvlakte toe. Ik fietste verder en liet de Zuidwestelijke tegenwind mijn hoofd leeg waaien.

Raar land

Rivieren

Het is half elf als ik eindelijk op de fiets stap. Langs de Amstel naar het zuiden, beslis ik. Opeens sta ik bij een stemvork van water. De steel is de Amstel (eigenlijk het Amstel-Drechtkanaal) waar ik langs fietste. De sluiswachter zegt me dat de twee tanden het Aarkanaal en Drecht zijn. De Amstel is opeens een rivier zonder natuurlijk begin. Vroeger begon de rivier daar waar de Drecht en Kromme Mijdrecht samenkwamen.

Ik vervolg mijn tocht langs de Drecht en ga via Gouda en volg de Hollandse IJssel. Tot voorbij Zoetermeer gaat het tussen plassen door. Pas aan de kust wordt het weer droog. Bij Katwijk wordt aan de monding van de Oude Rijn hard gewerkt om het zo te houden. In de Telegraaf lees is dat 36.000 kruiwagens woestijnzand dit weekend keurig verspreid op Nederland zullen neerdalen. Helpt dat ook om het droog te houden?

Kraplap

traditie

“Liever geen foto; ik heb mijn kraplap niet om,” zegt een vrouw in Spakenburg. “Elders in het dorp vindt u ze wel.” Al eerder zag ik twee dames in vol ornaat in een nieuwbouwwijkje. Vreemd contrast. “Ik krijg hem ook bijna niet meer aan,” vervolgt de vrouw, “de armen willen niet meer,” en de thuiszorg heeft minder tijd voor dergelijke bewerkelijke kleding. Ik rijd door en hoor het 'grutto, grutto' in de lucht.

In Muiden eet ik een hap en lees De Telegraaf. De krant gebruikt de voorpagina en een hele binnenpagina om op te roepen meer aan Defensie te besteden om zo in staat te zijn Putin een halt toe te roepen. Die positie is voor de krant ook een traditie, een goede rechtse zelfs. Het is toch niet zo dat de wapenwedloop in de Koude Oorlog inlijving van Oost-Europese staten heeft voorkomen, vraag ik me bij een broodje kroket af. Die oorlogen werden toch juist buiten Europa uitgevochten: Korea, Chili, Ethiopië, noem maar op.

Deze week las ik in Defense News: “I think my own judgment is that it is unlikely that any realistic change in level of defense spending in Europe would have made a difference to Putin’s calculus over these events.” Aan het woord was de Britse minister van Defensie Philip Hammond. Het lijkt me gezonder dan de traditionele reflex: meer militaire uitgaven. Zo mijmerend fiets ik tussen de lammetjes door weer naar huis.