Gratis

Gestaag

---

Je overal druk over maken is zo zinloos. Ik zie al de snoepautomaten op het station en bedenk me dat ongezond leven zo gemakkelijk is. De 2 m² waarop hij staat is duur verhuurde grond.

Een vrijmarkteconomie rekent niet in gaatjes en dikke buiken (een socialistische overigens ook niet vanzelf), maar in virtueel geld. Ik haal mijn fiets weer op die zonder te soebatten binnen de garantie een nieuwe trapas kreeg. Dat kan ook.

Daarna trap ik de bewoonde wereld uit, de natuur in, waar gezond rendementsdenken en samenwerken hand-in-hand gaan. Waar zelfs de relatie tussen maan, water en steen tot iets moois leidt.

Nog even dreig ik te zeuren. Waar is Simon Gutker gebleven? Hij is weg bovenop de ook al verdwenen Hondsbossche Zeedijk bij Camperduin. In een krant lees ik dat hij omver is gereden. Komt hij nog terug? Geen idee. Wel ligt de eerste helft van een nieuw fietspad er al. Mooi.

Trouble With Classicists


The trouble with a classicist he looks at a tree
That's all he sees, he paints a tree
The trouble with a classicist he looks at the sky
He doesn't ask why, he just paints a sky

The trouble with an impressionist, he looks at a log
And he doesn't know who he is, standing, staring, at this log
And surrealist memories are too amorphous and proud
While those downtown macho painters are just alcoholic
The trouble with impressionist is
The trouble with impressionist is

The trouble with personalities, they're too wrapped up in style
It's too personal, they're in love with their own guile
They're like illegal aliens trying to make a buck
They're driving gypsy cabs but they're thinking like a truck
The trouble with personalities is
The trouble with personalities is

I like the druggy downtown kids who spray paint walls and trains
I like their lack of training, their primitive technique
I think sometimes it hurts you when you stay too long in school
I think sometimes it hurts you when you're afraid to be called a fool
The trouble with classicists is
The trouble with classicists is

Words and music: Lou Reed & John Cale, uit Songs for Drella (bij het overlijden van Andy Warhol).

Je kan de foto's aanklikken voor een grotere versie ervan.

Mediastrategie

Hoepla,

---

daar ging ik over-de-kop met de beentjes door de lucht, toen een tros van een vissersboot een te grote hindernis bleek. Het was in Den Oever.

De dag begon al vreemd. Ik nam moe en suf de pont naar de NDSM-werf, terwijl ik die van Buitenhuizen 13 km verderop had willen nemen. Na het groeten van een verre bekende – redigeerde met harde hand het eerste pamflet dat ik schreef (ik had er twee boeken over kernenergie voor gekocht en gelezen) – liep ik tegen een paaltje en blesseerde mijn Brede Zijspier.

Maar ook zag ik 54 grijze zeehonden op een nieuwe zandplaat. “Ik heb ze geteld,” zei een man op een strekdammetje. Even in zee gezwommen bij Schoorl en ik regende maar één keer nat. De zon ging onder boven het wad. Het was een mooie tocht.

In de trein terug las ik een stapeltje kranten dat was blijven liggen. In de Leeuwarder Courant (die wonderlijke krant met soms opeens Fries tussen de regels) van een dag eerder stond :

“De Turkse president heeft een grotere hekel aan zelfbewuste Koerden-uit-welk-land-dan-ook dan aan IS, en dat geeft blijkbaar de doorslag. Op deze manier worden de humanitaire pretenties van de bommencampagne de holle frasen, die ze van meet af aan leken te zijn.” (Willem Bosma)

In de Telegraaf, op tabloid formaat, kon ik het niet laten even snel door een tekst over de mediastrategie van AH in verband met Zwarte Piet te gaan.

“Veel bedrijven hebben volgens onderzoeker [van wat? omstreden is hij wel, Zandkastelen] Rypke Zeilmaker geen verhaal klaar op het moment dat ze worden aangevallen. 'Ze moeten gewoonlijk een paar deugdelijke wetenschappers inhuren en die het verhaal laten vertellen.'”(Eline van Beek en Richard van de Crommert)

O zo huurde de Rabobank polemoloog Paul Rusman in om aan de filiaalhouders uit te leggen dat oorlogsschepen met kanonnen en raksystemen geen wapens zijn. De bank financierde de export ervan naar Indonesië en Stop Wapenhandel maakte daarvan effectief een probleem. “Meent U dat serieus?” vroeg ik hem toen ik hem tegenkwam op het hoofdkwartier van de bank. Een echt antwoord bleef uit. Pas later hoorde ik dat een andere wetenschapper – een Indonesië deskundige - had geweigerd zich voor het karretje van de bank te laten spannen.

Overigens maakte ik destijds een fout. Ik ging op de foto met de verantwoordelijken bij de bank, die daarna kon stellen de kwestie serieus op te nemen en in gesprek te zijn met de tegenstanders van de deal en dus de dialoog niet uit de weg te gaan. Maar liever kijk ik naar het Wad dan dat ik de Zwarte Piet discussie nog volg. Ik heb mijn mening.

doorrollen

golven rollen naar me toe
ze vertellen een verhaal
alleen aan mij

helemaal kopje onder
de dagen ze spoelen weg
zo van mijn lijf

nat en fris waad ik aan land
mijn voeten maken sporen
geen die ze ziet

duin op klimmen naar boven
vandaar de tocht vervolgen
door de regen

de kwakkelwinter weer in
met kale koude sier en
af-en-toe zon

martin 

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie. 


De tekst kwam ik tegen in een boek dat ik op dit moment lees.

.

knetterhard

Op een pontje 6 km verder. De vorige miste ik op een haar. Mijn poten doen pijn. Waarom vragen mensen altijd meer dan ik aan kan. De gedachte zal wel zijn: hij doet dit of dat, dan kan hij zus-of-zo ook wel. Alsof ik zelf niet kan bepalen wat goed voor me is en hoeveel ik kan of wil. Als de vraag is voor iets dat ik belangrijk vind of van iemand die ik waardeer, dan zeg ik maar moeilijk nee. Dat kwam deze week twee keer voor. Stomkop.

De sleper Saturnus vaart knetterhard achteruit voorbij. Aan de overkant ga ik volle kracht naar 't Noorden.

Bij Petten kreeg ik telefoon, stopte, en zag een icarusblauwtje landen. Aan de dijk bij de Marine-officiersclub duikt een zeehond kopje onder en staan een paar paardenbloemen op het verder kale talud. Je een zou een half uur moeten bekijken hoe mooi ze zijn: alleen naar die bloemen of 39.317 andere planten, golven, kiezels of dieren.

Geniet

The ships roling by

Geniet van de zon op het water en je kale kruin. Van de regenbui die over zee aan komt waaien en die jij net mee pikt. Geniet van de hagelstenen en de regenboog. Van de sneeuwroem, de brem en hyacinten op het land en in de berm. Geniet van de plevieren, scholeksters, meeuwen en de roep van een buizerd boven de bomen. Geniet van de schepen op zee, zelfs als ze van de fraaie Hondsbossche een strand maken. Geniet van de dubbele espresso.

Gelukkig fiets je aan de goede kant van het kanaal en raak je niet verstrikt in veiligheidsmaatregelen die het land op zijn kop zetten. Zo erg zelfs dat er op zondag alleen in Alkmaar gevoetbald kan worden. Kijk even niet naar de kernreactor die je ziet achter platgewaaide boompjes voorbij Petten.

Geheime Diensten

Rustig

't Was een drukke treinreis. Ik worstelde met mijn telefoon en stuurde SMS'jes. Ik kreeg in de trein een college van een gepensioneerde natuurkundige. Batterijen voor auto's deugen niet en windmolens kunnen beter gebruikt konden worden voor het afbreken van CO2 dan voor het opwekken van stroom. De man klaagde dat echte informatie moeilijk gevonden kon worden op het internet.

De krant van donderdag had ik meegenomen. Opvallend dat ik wel drie keer een verhaal tegenkwam waarin een inlichtingendienst een rol speelde. Nog niet zo lang geleden gingen weken voorbij zonder dat je er een tegenkwam. Illegale spionage op Bonaire, door Joep Dohmen (die snel uitgroeit tot een van de belangrijkste journalisten in Nederland); in Naar Hamelen wijst columniste Margriet Oostveen op een man voor de deur bij een bijeenkomst over Syriëgangers in Den Haag; en Leonie van Nierop schrijft bij Jordanië raakt zijn land kwijt (een verhaal over de bevolkingssamenstelling van Jordanië) een column over de relatie tussen haar lokale assistent en de geheime dienst. Dit los van de berichten die met enige creativiteit ook aan de Diensten gekoppeld konden worden. En dat in één krant.

Vooraf had ik gedacht na te zullen denken waarom een toch wat drakerige geromantiseerde film, The painted Veil, over een Brit en zijn vrouw in het China van begin vorige eeuw me had vermaakt en ook nog indruk had gemaakt. Ik kan dat nu tijdens het schrijven nog gaan doen. Maar kijk zelf maar.

“Het is slecht weer om te fietsen,” meldde de natuurkundige opgewekt toen we in Den Helder aankwamen. Ik heb nog een paar keer gebeld, maar onderweg van de regen weinig last gehad. Ook geen mensen met lange regenjas gezien. Het was rustig.

Je kan de foto's aanklikken voor een grotere versie. Bovendien krijg je soms informatie als je er met de muis op gaat staan. Deze zes zijn allen gemaakt bij de hondsbossche zeewering.

Kruiden en mosselen

Geur

In de duinen van Bergen hangt de geur van look. Sterk. Niet veel later staat er een man met een eenstokszaagmaaier (hoe heet zo'n ding?) de berm te 'doen'. De sterke kruidige lucht die er vanaf komt is heerlijk. Zou die man daaruit voldoening scheppen of in het lèkker wegmaaien van wilde bloemen of van het keurige veldje dat onder zijn gemaai geboren wordt? Of is van voldoening helemaal geen sprake.

De duinen bij Den Helder ruiken weer zo sterk naar rozenbottels en duinroosjes als op mijn eerste fietstocht naar die stad in juni 2008. Op Texel ruik ik de mest die ik nog van vroeger – op 't dorp – ken. Het stinkt niet, maar ruikt naar het boerenbedrijf. Wat wel stonk was de Noordzee bij de Hondsbossche Zeewering. Het was alsof er vrachtwagens met mosselen in zee lagen te rotten. Volgens mij heeft het te maken met de aanleg van het nieuwe strand. Niet te harden (gelukkig was het op de terugweg weer over).

De foto'heb ik gemaakt op Texel (29/20 juni). Je kan ze aanklikken voor een grotere versie.

Moe

frisse wind

In de trein. Moe ben ik. Vreselijk moe. Niet dat moe van lekker-bezig-geweest, maar te moe om nog iets te doen. Toch ga ik de grijze wolken in en vanaf de kop van Noord-Holland langs de zee weer naar huis.

Misschien vertellen de rollende golven waarom het even helemaal op is. Misschien zie ik de zon achter de wolken schijnen en voel ik de warmte ervan. Misschien zijn er nog niet gerooide bollenvelden om kleur te geven.

Misschien zou ik niets moeten doen. Helemaal niets. Niet denken. Niet bewegen. Niets doen. Maar meestal blaast de frisse wind me weer leven in.

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie.

oranje pakken

Onderweg genoeg stof voor nog een blog. Bij station Anna Paulowna haal ik Anna en Emma door de war. Het strand bij Petten wordt opgespoten. De zee stonk. De Schoorlse duinen zijn nog steeds een woestenij alsof er net een vulkaan is uitgebarstten. Mannen in oranje pakken dichten de gaten in het fietspad. Ik kom opgeknapt weer thuis. Moe maar vol energie.

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie.