stof

Ploeteren

---

's Middag ga ik zwemmen om het stof uit mijn hoofd te spoelen.

's Avonds kijk ik naar een hier-en-daar drakerige film vol getormenteerde mensen. Hij heeft een onwaarschijnlijk volkomen gelukkig slot. Tenminste daar eindigt het veraal voor de Europeanen (Denen in dit geval). De film ligt me zwaar op de maag, niet om het verhaal, maar om wat het oproept in mijn eigen hoofd.

's Morgens vertrek ik met de fiets. De plannen aangepast, omdat de wind zo'n 120° uit een andere hoek waait dan een dag eerder werd voorspeld.

Het wordt een dag met veel zon en gepeins; maar ook met gewoonweg trappen; met een ree en wat hazen; en vliegjes eten alsof ik een zwaluw ben (dit jaar heb ik er al meer binnen dan alle jaren ervoor).

De trein terug en thuis weer een film. Ditmaal onderhoudend in hard zwartwit.

De zin kwam vandaag bovendrijven die ik eerder deze week schreef voor een IM. Enigszins aangepast: 'Haar herinneren is een geschenk; er kunnen niet genoeg mensen zijn zoals zij.' Dat geeft weer de moed om onbeholpen door te ploeteren.

knetterhard

Op een pontje 6 km verder. De vorige miste ik op een haar. Mijn poten doen pijn. Waarom vragen mensen altijd meer dan ik aan kan. De gedachte zal wel zijn: hij doet dit of dat, dan kan hij zus-of-zo ook wel. Alsof ik zelf niet kan bepalen wat goed voor me is en hoeveel ik kan of wil. Als de vraag is voor iets dat ik belangrijk vind of van iemand die ik waardeer, dan zeg ik maar moeilijk nee. Dat kwam deze week twee keer voor. Stomkop.

De sleper Saturnus vaart knetterhard achteruit voorbij. Aan de overkant ga ik volle kracht naar 't Noorden.

Bij Petten kreeg ik telefoon, stopte, en zag een icarusblauwtje landen. Aan de dijk bij de Marine-officiersclub duikt een zeehond kopje onder en staan een paar paardenbloemen op het verder kale talud. Je een zou een half uur moeten bekijken hoe mooi ze zijn: alleen naar die bloemen of 39.317 andere planten, golven, kiezels of dieren.

Vastgebeten

glimlach

Deze week schreef ik een stukje dat zich in me vastbeet. Het onderwerp 'Libische wapens naar Nigeria' stond vast. Er moest alleen een recent voorbeeld van geweld bij. Geen probleem. De Nigeriaanse kranten geven iedere dag wel wat. Het verbaast me dan wel dat zo'n tekst bij mij veel, maar bij lezers weinig doet.

Goed dat de fiets er is, om ook de schoonheid nog te zien.

Iemand schreef me: “Interessant genoeg wonen de leukste Afrikaanse journalisten die ik ken in Nigeria. Moedige, razendslimme onderzoekers met gevoel voor humor ook.” Een land met 1499, net geen 1500, illegale grensovergangen, het moet wel leiden tot een brede glimlach om niet wanhopig te worden.

Je kan de foto's aanklikken voor een grotere versie. Bovendien krijg je soms informatie als je er met de muis op gaat staan.