Mediastrategie

Hoepla,

---

daar ging ik over-de-kop met de beentjes door de lucht, toen een tros van een vissersboot een te grote hindernis bleek. Het was in Den Oever.

De dag begon al vreemd. Ik nam moe en suf de pont naar de NDSM-werf, terwijl ik die van Buitenhuizen 13 km verderop had willen nemen. Na het groeten van een verre bekende – redigeerde met harde hand het eerste pamflet dat ik schreef (ik had er twee boeken over kernenergie voor gekocht en gelezen) – liep ik tegen een paaltje en blesseerde mijn Brede Zijspier.

Maar ook zag ik 54 grijze zeehonden op een nieuwe zandplaat. “Ik heb ze geteld,” zei een man op een strekdammetje. Even in zee gezwommen bij Schoorl en ik regende maar één keer nat. De zon ging onder boven het wad. Het was een mooie tocht.

In de trein terug las ik een stapeltje kranten dat was blijven liggen. In de Leeuwarder Courant (die wonderlijke krant met soms opeens Fries tussen de regels) van een dag eerder stond :

“De Turkse president heeft een grotere hekel aan zelfbewuste Koerden-uit-welk-land-dan-ook dan aan IS, en dat geeft blijkbaar de doorslag. Op deze manier worden de humanitaire pretenties van de bommencampagne de holle frasen, die ze van meet af aan leken te zijn.” (Willem Bosma)

In de Telegraaf, op tabloid formaat, kon ik het niet laten even snel door een tekst over de mediastrategie van AH in verband met Zwarte Piet te gaan.

“Veel bedrijven hebben volgens onderzoeker [van wat? omstreden is hij wel, Zandkastelen] Rypke Zeilmaker geen verhaal klaar op het moment dat ze worden aangevallen. 'Ze moeten gewoonlijk een paar deugdelijke wetenschappers inhuren en die het verhaal laten vertellen.'”(Eline van Beek en Richard van de Crommert)

O zo huurde de Rabobank polemoloog Paul Rusman in om aan de filiaalhouders uit te leggen dat oorlogsschepen met kanonnen en raksystemen geen wapens zijn. De bank financierde de export ervan naar Indonesië en Stop Wapenhandel maakte daarvan effectief een probleem. “Meent U dat serieus?” vroeg ik hem toen ik hem tegenkwam op het hoofdkwartier van de bank. Een echt antwoord bleef uit. Pas later hoorde ik dat een andere wetenschapper – een Indonesië deskundige - had geweigerd zich voor het karretje van de bank te laten spannen.

Overigens maakte ik destijds een fout. Ik ging op de foto met de verantwoordelijken bij de bank, die daarna kon stellen de kwestie serieus op te nemen en in gesprek te zijn met de tegenstanders van de deal en dus de dialoog niet uit de weg te gaan. Maar liever kijk ik naar het Wad dan dat ik de Zwarte Piet discussie nog volg. Ik heb mijn mening.

doorrollen

golven rollen naar me toe
ze vertellen een verhaal
alleen aan mij

helemaal kopje onder
de dagen ze spoelen weg
zo van mijn lijf

nat en fris waad ik aan land
mijn voeten maken sporen
geen die ze ziet

duin op klimmen naar boven
vandaar de tocht vervolgen
door de regen

de kwakkelwinter weer in
met kale koude sier en
af-en-toe zon

martin 

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie. 


De tekst kwam ik tegen in een boek dat ik op dit moment lees.

.

Kruiden en mosselen

Geur

In de duinen van Bergen hangt de geur van look. Sterk. Niet veel later staat er een man met een eenstokszaagmaaier (hoe heet zo'n ding?) de berm te 'doen'. De sterke kruidige lucht die er vanaf komt is heerlijk. Zou die man daaruit voldoening scheppen of in het lèkker wegmaaien van wilde bloemen of van het keurige veldje dat onder zijn gemaai geboren wordt? Of is van voldoening helemaal geen sprake.

De duinen bij Den Helder ruiken weer zo sterk naar rozenbottels en duinroosjes als op mijn eerste fietstocht naar die stad in juni 2008. Op Texel ruik ik de mest die ik nog van vroeger – op 't dorp – ken. Het stinkt niet, maar ruikt naar het boerenbedrijf. Wat wel stonk was de Noordzee bij de Hondsbossche Zeewering. Het was alsof er vrachtwagens met mosselen in zee lagen te rotten. Volgens mij heeft het te maken met de aanleg van het nieuwe strand. Niet te harden (gelukkig was het op de terugweg weer over).

De foto'heb ik gemaakt op Texel (29/20 juni). Je kan ze aanklikken voor een grotere versie.

Vreugde

kijken

“De vreugde van het kijken is,” las ik onder een foto op het internet, "een groot genoegen om altijd mee te dragen," Daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Dat plezier wordt dan ook nog eens versterkt door het precies kijken dat nodig is om te kunnen fotografgeren. Als kers op de taart kan je door de foto's beelden ook gemakkelijker weer ophalen. Met gedachten daaraan fiets ik naar de pont in Buitenhuizen. Als ik een jonge meeuw dood naast de weg zie liggen, mengen die gedachten zich met donkerder beelden.

Goed kijken is lang niet altijd een plezier. Dat is zo tijdens het fietsen, maar zeker in het algemeen zo. Het wringen van twee ideeën, het lelijke niet willen negeren en het mooie wel willen zien, vult een tijdje mijn hoofd. De uitweg die ik vind is een paralel met het aforisme 'het goede behouden, het slechte bestrijden.' Het één kan naast het ander bestaan. Voor de in de spreuk bepleitte aanpak is het zelfs een must om voor beide de ogen open te houden. Zo fiets ik weer verder.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.

Rooskleurig

kijken

“Het stuk duin tussen Zandvoort en Noordwijk fiets ik nooit,” zei onlangs een oudere man tegen me. Hij vond het saai. Als ik mijn best doe dan snap ik wat hij bedoelt. Er zijn nauwelijks bomen en struiken. Er is een lang fietspad en geen zijwegen. Maar de ruimte is enorm en is altijd wel een plantje dat opvalt. Soms zie je een edelhert staan, hoog op een duin.

Geen zin in gezeik. Trein naar Den Haag een kwartier vertraging: langer de tijd om te lezen. Gewoon genieten: dwars door de stad naar de kust; visje in Katwijk; zelfs de mooie vierkante vuurtoren van Noordwijk bekeek ik weer uitgebreid; zon in zee bij Zandvoort; en even genieten van Occupy in Haarlem; en een andere route om een wegopbreking te omzeilen, maar ik reed me in Halfweg pardoes klem in een andere. Dan maar via Zwanenburg. Doe ik nog eens als het licht is.

Zelfs de lelijke dingen zijn mooi als je het wilt zien. Als ik de lelijkheid er in maar blijf herkennen..

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.

Miezer

Daadkracht

Het is een warme herfstdag. De regen miezert zachtjes uit grijze wolken. Toch word ik natter van het zweet dan van de regen. Het zal wel komen door het trappen, maar mijn hoofd werkt ook op volle toeren. Voordat ik in Heemskerk ben zijn al vijf onderwerpen langs gekomen waarmee ik me bezig zou moeten houden. Aan ideeën ontbreekt het me niet, wel aan daadkracht. "Ga toch twintig uur werken. Je kan niet meer," zei mijn vriendin vanmorgen nog. Het blijft wennen.

Flexibel

Veel vaart zit er niet in deze fietstocht. Op het centraal station van Amsterdam kan ik het niet laten om foto's te maken; veel foto's. Op de pont naar Noord hou ik me in, maar als ik een weg insla die ik nog nooit heb genomen, ga ik weer los. Na anderhalf uur ben ik hemelsbreed een kilometer van huis. Om wat verder te komen zet ik mezelf op rantsoen. Iedere dertig kilometer mag ik foto's maken, verder niet. De mooiste plaats ik dan bij dit blog.

***

Na dertig kilometer zit ik op een bankje bij een kaal plantsoen in Wormerveer. Er huppen wat kauwen in het gras. Ook de huizen zijn niet bijzonder. Leuk zo'n opdracht aan jezelf geven, denk ik sarcastisch. Toch ga ik beter kijken. De bank waarop ik zit is verweerd. Klik, die staat er op. Tevreden ben ik nog niet. Er was ook een mooie foto van te maken. De kauwtjes komen er niet scherp op. Delete. Dat moet nog eens over. Mensen die passeren gaan de een na de ander op de plaat. Vooral fietsers en scootmobielers. Het lijkt alsof ik mezelf op een fotocursusfietstocht heb gestuurd.

***

De volgende keer dat ik er dertig kilometer gereden heb, ben ik vlak bij Egmond aan de Hoef. Op het bankje waar ik ga zitten rust een andere fietser uit. Hij heeft pijn aan zijn voet door zijn wielerschoenen. Daar heb ik met mijn sandalen geen last van. De man komt uit Heemskerk en rijdt een rondje. Normaal op vrijdag, maar de weersverwachtingen waren - net als bij mij - een reden zijn tocht een dag naar voren te verplaatsen. Hij leeft het mooie leven van de pensionaris van de huidige generatie (goed pensioen, tijdig stoppen) en gaat op pad met de caravan, maakt reisjes en fietst iedere week twee keer in eigen land en als zijn vrouw iets anders te doen heeft, maakt hij lange tochten. Als hij vertrokken is, maak ik nog mijn foto's van slangenkruid en de paarden die los in de duinen lopen.

***

Als ik weer mijn afgesproken afstand erop heb zitten, ben ik net voorbij de kernreactor van Petten (ik stopte er al eerder). Maar de dertig-kilometer-regel is dan al wat verwaterd. Aan het einde van de Hondsbossche maakte ik foto's en een paar keer stopte ik voor een plaatje. Vroeger zou ik mezelf een zwakkeling hebben gevonden, maar 'de dertig kilometer' was vooral een richtlijn en geen wet van Meden en Perzen. Dat wist ik vroeger ook, maar toch kon ik me nooit losmaken uit zo'n stramien.

Op het moment dat ik dit stukje in de trein schrijf weet ik nog niet welke foto het gaat worden: de paddenstoel die dwars door de poep van een kyloe groeit; de bomen die willen oversteken, maar achterblijven; of de grove den. Ach misschien moet ik ook die zelf opgelegde regel loslaten en als het past meerdere foto's plaatsen.

***

De tocht eindigt in Den Helder op het laatste - of het eerste, zoals nu voor mij - station van Noord-Holland. Het is ruim 29 kilometer na de stop bij Petten. Voordat ik er ben ga ik nog heel hard door de Donkere Duinen om de zonsondergang boven zee te zien. Als ik eindelijk op de zeedijk ben, is het rood al grotendeels verdwenen en zijn alleen de lichte strepen in de lucht over. Op het station van Den Helder neem ik de trein en ga naar huis. In Callantsoog kocht ik bij Albert Heijn een NRC-Next, omdat er naast een ruime sortering Duitse kranten en de Belgische krant Het Laatste Nieuws niets te koop was. Een overbodige aankoop want de Spits! en Metro, die in de trein lagen, zijn samen zijn vrijwel even informatief. Ik heb hem dan ook snel uit. Het bier smaakt me beter. Het was een fijne tocht, de eerste lange toer die ik weer op mijn eigen fiets reed.

Mooie zwarte

Normaal fiets er ik langs. Hooguit kijk ik even en zie een schietterein, wat kantoren, windmolens en een reactor. Het is Petten. Daar staat de tweede kerncentrale van ons land. Over de bomen heen kan ik het reactorvat zien staan. Vreemd, maar tijdens het kijken voel ik me een halve spion, alsof ik iets doe wat niet mag.

De kust is niet alleen mooi, maar ook een vergaarbak voor militaire installaties, strategische industrie, onderzoeksinstituten en kazernes. Dat is ook op deze tocht duidelijk. De route loopt meteen langs de radaropstelling bij Fort Erfprins. Ik zie het woord Signaal op een van de radars staan en krijg een beeld van de Nederlandse bijdrage aan het raketschild. Een deel van die testopstelling zette de Japanse marine eens op een schip om de militaire technologie in de Japanse Zee te proberen. Natuurlijk koos Japan uiteindelijk toch Amerikaans.

Japan! Op mijn weg naar Den Helder las ik de Volkskrant. Het ging over mensen die 'verbrand' zijn door de straling. Het zijn de schlemielen van de moderne tijd; mensen die hun leven kwijt zijn aan de vooruitgang. Ik zie een toeristisch bord bij de Hondsbossche Zeewering. 'Het schoonste stukje Nederland,' staat erop. Wie goed kijkt ziet de centrale op de achtergrond. De deeltjes uit Japan zijn ook hier gemeten, maar niet schadelijk. Bij ons is alles gelukkig veiliger.

Ik moet denken aan de mariniers die jaren geleden bij Petten binnendrongen. Ik moet denken aan de klokkenluider die zijn baan verloor, omdat hij misstanden binnen de centrale naar buiten bracht. Ik moet denken aan de deskundigen die er werken en afhankelijk zijn van de atoomenergie en op TV nu hun zegje doen. Die het het verkopen als een schone energie vorm – met wat nadelen – om het klimaat niet verder te belasten. Ach dat denken.

De ruige zwarte koeien, de Kyloe of Black Cattle (van oorsprong uit de Westelijke hooglanden) die voor de centrale staan, geven het geheel iets rustieks. Het is alsof de gebouwen echt passen in de duinen. En misschien is dat ook wel zo. Misschien is het uitsluitend door mijn kijk dat ik de schoonheid vermengd zie met een nare realiteit van wapens, atoomtroep en oorlogsvoorbereiding. Om het toch goed te bekijken stap ik af en loop het duin op. Daar zette ik zo'n mooie zwarte op de foto met een flard reactorvat.

Het is niet ver van Schoorl waar een bosbrand kort geleden de duinen teisterde. Van de brand is steeds minder te zien. Wat hooglanders erop en er komt heide op wat zwartgeblakerd was. Bij de plek waar nu nieuwe natuur wordt aangelegd, kom ik pas nadat ik de strandvonder-die-er-niet-meer-is ben gepasseerd. De vorige keer stonden alleen zijn voeten er nog. Nu is hij helemaal verdwenen. Simon Gutker de romanticus die de romantiek van het jutten moest bestrijden. Hij is zelf gevonden: half afgezaagd en nog net niet gejut. Zijn voeten zullen wel weer vastgesmeed worden aan zijn lijf en dan staat hij weer als vanouds op de zeewering. Zo mijmerend fiets ik de Schoorlse duinen door.

Na Egmond aan de Hoef is de grond kobaltblauw gekleurd door een massa kleine bloemetjes, sneeuwroem. Vermoedelijk ooit gepland. Nu zijn ze verwilderd en verspreid door mieren. Het is gemakkelijk om tijdens zo'n tocht te vergeten wat er in de kranten staat en alleen het mooie te zien. Het gezang van de vogels, de wind in de bomen en het geruis van de zee, ze zijn er en vermengen zich met de aanwezigheid van de Staat die zijn eigen belangen verdedigt en bewaakt. Soms naadloos. Soms kortzichtig.



foto's tijdens fietstocht 25 maart 2011