Mediastrategie

Hoepla,

---

daar ging ik over-de-kop met de beentjes door de lucht, toen een tros van een vissersboot een te grote hindernis bleek. Het was in Den Oever.

De dag begon al vreemd. Ik nam moe en suf de pont naar de NDSM-werf, terwijl ik die van Buitenhuizen 13 km verderop had willen nemen. Na het groeten van een verre bekende – redigeerde met harde hand het eerste pamflet dat ik schreef (ik had er twee boeken over kernenergie voor gekocht en gelezen) – liep ik tegen een paaltje en blesseerde mijn Brede Zijspier.

Maar ook zag ik 54 grijze zeehonden op een nieuwe zandplaat. “Ik heb ze geteld,” zei een man op een strekdammetje. Even in zee gezwommen bij Schoorl en ik regende maar één keer nat. De zon ging onder boven het wad. Het was een mooie tocht.

In de trein terug las ik een stapeltje kranten dat was blijven liggen. In de Leeuwarder Courant (die wonderlijke krant met soms opeens Fries tussen de regels) van een dag eerder stond :

“De Turkse president heeft een grotere hekel aan zelfbewuste Koerden-uit-welk-land-dan-ook dan aan IS, en dat geeft blijkbaar de doorslag. Op deze manier worden de humanitaire pretenties van de bommencampagne de holle frasen, die ze van meet af aan leken te zijn.” (Willem Bosma)

In de Telegraaf, op tabloid formaat, kon ik het niet laten even snel door een tekst over de mediastrategie van AH in verband met Zwarte Piet te gaan.

“Veel bedrijven hebben volgens onderzoeker [van wat? omstreden is hij wel, Zandkastelen] Rypke Zeilmaker geen verhaal klaar op het moment dat ze worden aangevallen. 'Ze moeten gewoonlijk een paar deugdelijke wetenschappers inhuren en die het verhaal laten vertellen.'”(Eline van Beek en Richard van de Crommert)

O zo huurde de Rabobank polemoloog Paul Rusman in om aan de filiaalhouders uit te leggen dat oorlogsschepen met kanonnen en raksystemen geen wapens zijn. De bank financierde de export ervan naar Indonesië en Stop Wapenhandel maakte daarvan effectief een probleem. “Meent U dat serieus?” vroeg ik hem toen ik hem tegenkwam op het hoofdkwartier van de bank. Een echt antwoord bleef uit. Pas later hoorde ik dat een andere wetenschapper – een Indonesië deskundige - had geweigerd zich voor het karretje van de bank te laten spannen.

Overigens maakte ik destijds een fout. Ik ging op de foto met de verantwoordelijken bij de bank, die daarna kon stellen de kwestie serieus op te nemen en in gesprek te zijn met de tegenstanders van de deal en dus de dialoog niet uit de weg te gaan. Maar liever kijk ik naar het Wad dan dat ik de Zwarte Piet discussie nog volg. Ik heb mijn mening.

doorrollen

golven rollen naar me toe
ze vertellen een verhaal
alleen aan mij

helemaal kopje onder
de dagen ze spoelen weg
zo van mijn lijf

nat en fris waad ik aan land
mijn voeten maken sporen
geen die ze ziet

duin op klimmen naar boven
vandaar de tocht vervolgen
door de regen

de kwakkelwinter weer in
met kale koude sier en
af-en-toe zon

martin 

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie. 


De tekst kwam ik tegen in een boek dat ik op dit moment lees.

.

Gedichtendag 2013 bijdrage

trillend


voor het slapen de radio aan
geluid geordend in de tijd
de noten passen bij mijn denken
muziek van Nicholas Maw

overdag kwam de gore waarheid
uit de zijlijn van een oorlog op me af
wegkijken is de eerste reactie
als wandaden zo groot zijn
niet meer te bevatten
niet meer aan te zien

voor het slapen de oren open
en dan hoor ik die viool
die huppelt trillend door de nacht
klanken gemaakt door mensen


martin broek


Muziek Vioolconcert (1993) Nicholas Maw

Uit de wereld fietsen

De zon schijnt buiten. Ik ben al vijf weken ziek thuis en ontbeer de energie om veel te doen. Ik lees geen krant en kijk geen nieuws. Wel doe ik ook aan sport. Dit om mijn lichaam sterker te maken. Naast zwemmen is dat al een half jaar lang steeds meer fietsen. Men zegt dat dit goed is voor mijn lijf en goed is voor mijn geest.

Er zitten zeker mooie kanten aan. Inmiddels weet ik dat op twee uur fietsen afstand van mijn huis meestal lepelaars foerageren langs de dijk tussen de Oostvaardersplassen en Markermeer. Ik zag een buizerd zijn prooi verscheuren, en een reiger een kikker inslikken. Ik herken inmiddels de vlucht van een specht, na die een aantal malen te hebben zien landen tegen een boom. Mooi stadjes scheur ik door. Ga langs prachtige gemalen. Binnen twee uur rijd je vanuit Amsterdam door heidegebieden, duinen, bossen, weideland, stadrecreatiegebieden, en plassen. Als je een beetje getraind bent en de tijd neemt, dan is vrijwel het hele land via de mooie Lange Fietsroutes bereikbaar.

Mij valt tijdens de tochten op dat de mensen die ik tegenkom minimaal een nieuwe Gazelle of-zoiets-fiets met versnellingen hebben en veelal zijn gekleed in strakke zwarte broek of speciale sportieve fietskledij. Zelf fiets ik op een oude Fongers uit 1948 die er niet uitziet, maar doet wat hij moet doen; mij verplaatsen als ik me inspan. Regelmatig hoor ik: “Wanneer stap je over op een racefiets met versnellingen?” Maar waarom zou ik iets dat werkt vervangen. Een mountainbike voor paadjes in de bossen, een racefiets als je ver en hard wilt en een stadsfiets die gejat kan worden en waarvoor je dan een nieuwe koopt. Zo hoort het toch. Het is meer dan fietsen, het is ook een lifestyle. (Die aftandse Fongers van mij overigens ook.)

Mooi en goed, maar terwijl ik me vermaak door te kijken naar grondeltjes op de boden van een beek die ik oversteek, draait de wereld gewoon door. Ik heb nauwelijks een idee wat er gebeurd in Zimbabwe of Iran. Mijn kwaadheid beperkt zich tot wegwerkzaamheden waardoor de fietsroute wordt belemmerd. Mijn nieuwsgierigheid gaat uit naar de piepers in het riet. Gewoonlijk heb ik drie of meer onderwerpen in mijn hoofd als ik een column moet schrijven en dan kies ik er één of maak een combinatie. Nu helemaal niets. De gedachten zijn eruit getrapt. Niets dat me van het hart moet, waar ik iets mee wil. De wereld lijkt ver weg.

Inmiddels kan ik me heel goed voorstellen dat je 32 uur of minder werkt, het huishouden runt of laat runnen en verder lekker op de fiets stapt en ’s avonds naar de film, of met vrienden naar een terras gaat. Je kan daar je leven van maken. Je realiseren dat Nederland in oorlog is en dat het opzetten van een tegenbeweging een lange adem en veel lef vereist of dat voor het helpen van de bevolking in Birma geen gemakkelijke oplossingen zijn, maar dat je structureel en met een lange termijn visie die ook rekening houdt met de bredere context iets moet doen, passen daar niet in. Laat dus maar.

Deze week kwam met donderend geraas en gedreun een F-16 over terwijl ik in Amerongen op een terras een kop soep met balletjes nam. Ze oefenen niet meer in het afwerpen van clusterbommen. Dat niet, dat mag niet meer, maar wel in het 500 pond staal en explosieven op een quala werpen, waar de opposing militant forces zich zogezegd achter de bevolking verbergen. Daar denk ik dan heel even aan tussen mijn medefietsers op het terras onder de kastanjeboom. Dan steekt hij toch de kop weer op, de vraag ‘wie heeft het lef duidelijk, eigenwijs en toch ook resultaat gericht wel moeilijk te doen, wel te organiseren’, want daar kan je ook je leven en lifestyle van maken.

Ik blijf toch nog even fietsen.

3 juli 2008