Gratis

Gestaag

---

Je overal druk over maken is zo zinloos. Ik zie al de snoepautomaten op het station en bedenk me dat ongezond leven zo gemakkelijk is. De 2 m² waarop hij staat is duur verhuurde grond.

Een vrijmarkteconomie rekent niet in gaatjes en dikke buiken (een socialistische overigens ook niet vanzelf), maar in virtueel geld. Ik haal mijn fiets weer op die zonder te soebatten binnen de garantie een nieuwe trapas kreeg. Dat kan ook.

Daarna trap ik de bewoonde wereld uit, de natuur in, waar gezond rendementsdenken en samenwerken hand-in-hand gaan. Waar zelfs de relatie tussen maan, water en steen tot iets moois leidt.

Nog even dreig ik te zeuren. Waar is Simon Gutker gebleven? Hij is weg bovenop de ook al verdwenen Hondsbossche Zeedijk bij Camperduin. In een krant lees ik dat hij omver is gereden. Komt hij nog terug? Geen idee. Wel ligt de eerste helft van een nieuw fietspad er al. Mooi.

Trouble With Classicists


The trouble with a classicist he looks at a tree
That's all he sees, he paints a tree
The trouble with a classicist he looks at the sky
He doesn't ask why, he just paints a sky

The trouble with an impressionist, he looks at a log
And he doesn't know who he is, standing, staring, at this log
And surrealist memories are too amorphous and proud
While those downtown macho painters are just alcoholic
The trouble with impressionist is
The trouble with impressionist is

The trouble with personalities, they're too wrapped up in style
It's too personal, they're in love with their own guile
They're like illegal aliens trying to make a buck
They're driving gypsy cabs but they're thinking like a truck
The trouble with personalities is
The trouble with personalities is

I like the druggy downtown kids who spray paint walls and trains
I like their lack of training, their primitive technique
I think sometimes it hurts you when you stay too long in school
I think sometimes it hurts you when you're afraid to be called a fool
The trouble with classicists is
The trouble with classicists is

Words and music: Lou Reed & John Cale, uit Songs for Drella (bij het overlijden van Andy Warhol).

Je kan de foto's aanklikken voor een grotere versie ervan.

Goed gemutst

Buienradar

Vanmorgen keek ik voor vertrek op de buienrader; buiten raasde de wind en de regen sloeg de bladeren van bomen. Op mijn beeldscherm zag ik dat het na een paar uur voorbij zou zijn. Meestal klopt die informatie van het internet. De buienradar is in mijn vaste repertoire komen te zitten. Iets dat ik vier jaar gelden niet had kunnen denken.

Zou ik zonder zijn gaan fietsen toen het weer buiten zo vreselijk was? Nee. Dan had ik niet gezien hoe de bollenboer het land met stro beschermde, de kardinaalsmuts niet aan de boom zien hangen en was ik zelf nu – een dag later – ook minder goed gemutst geweest. Niet dat het altijd een perfecte voorspelling is. Maar het helpt om de rader niet op het halfuur en 10 km nauwkeurig af te rekenen.

Als ik mensen zie met hun iPads en iPhones dan besef ik dat ik een hopeloze digibeet ben geworden. Alleen al het gebruik van de i klopt niet besef ik bij het schrijven. Die letter staat voor de producten van Apple. Net zo min als iedere verstelbare moersleutel van baco is, wordt iedere tablet of smart phone door het bedrijf met het appeltje gemaakt.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.

Mooie zwarte

Normaal fiets er ik langs. Hooguit kijk ik even en zie een schietterein, wat kantoren, windmolens en een reactor. Het is Petten. Daar staat de tweede kerncentrale van ons land. Over de bomen heen kan ik het reactorvat zien staan. Vreemd, maar tijdens het kijken voel ik me een halve spion, alsof ik iets doe wat niet mag.

De kust is niet alleen mooi, maar ook een vergaarbak voor militaire installaties, strategische industrie, onderzoeksinstituten en kazernes. Dat is ook op deze tocht duidelijk. De route loopt meteen langs de radaropstelling bij Fort Erfprins. Ik zie het woord Signaal op een van de radars staan en krijg een beeld van de Nederlandse bijdrage aan het raketschild. Een deel van die testopstelling zette de Japanse marine eens op een schip om de militaire technologie in de Japanse Zee te proberen. Natuurlijk koos Japan uiteindelijk toch Amerikaans.

Japan! Op mijn weg naar Den Helder las ik de Volkskrant. Het ging over mensen die 'verbrand' zijn door de straling. Het zijn de schlemielen van de moderne tijd; mensen die hun leven kwijt zijn aan de vooruitgang. Ik zie een toeristisch bord bij de Hondsbossche Zeewering. 'Het schoonste stukje Nederland,' staat erop. Wie goed kijkt ziet de centrale op de achtergrond. De deeltjes uit Japan zijn ook hier gemeten, maar niet schadelijk. Bij ons is alles gelukkig veiliger.

Ik moet denken aan de mariniers die jaren geleden bij Petten binnendrongen. Ik moet denken aan de klokkenluider die zijn baan verloor, omdat hij misstanden binnen de centrale naar buiten bracht. Ik moet denken aan de deskundigen die er werken en afhankelijk zijn van de atoomenergie en op TV nu hun zegje doen. Die het het verkopen als een schone energie vorm – met wat nadelen – om het klimaat niet verder te belasten. Ach dat denken.

De ruige zwarte koeien, de Kyloe of Black Cattle (van oorsprong uit de Westelijke hooglanden) die voor de centrale staan, geven het geheel iets rustieks. Het is alsof de gebouwen echt passen in de duinen. En misschien is dat ook wel zo. Misschien is het uitsluitend door mijn kijk dat ik de schoonheid vermengd zie met een nare realiteit van wapens, atoomtroep en oorlogsvoorbereiding. Om het toch goed te bekijken stap ik af en loop het duin op. Daar zette ik zo'n mooie zwarte op de foto met een flard reactorvat.

Het is niet ver van Schoorl waar een bosbrand kort geleden de duinen teisterde. Van de brand is steeds minder te zien. Wat hooglanders erop en er komt heide op wat zwartgeblakerd was. Bij de plek waar nu nieuwe natuur wordt aangelegd, kom ik pas nadat ik de strandvonder-die-er-niet-meer-is ben gepasseerd. De vorige keer stonden alleen zijn voeten er nog. Nu is hij helemaal verdwenen. Simon Gutker de romanticus die de romantiek van het jutten moest bestrijden. Hij is zelf gevonden: half afgezaagd en nog net niet gejut. Zijn voeten zullen wel weer vastgesmeed worden aan zijn lijf en dan staat hij weer als vanouds op de zeewering. Zo mijmerend fiets ik de Schoorlse duinen door.

Na Egmond aan de Hoef is de grond kobaltblauw gekleurd door een massa kleine bloemetjes, sneeuwroem. Vermoedelijk ooit gepland. Nu zijn ze verwilderd en verspreid door mieren. Het is gemakkelijk om tijdens zo'n tocht te vergeten wat er in de kranten staat en alleen het mooie te zien. Het gezang van de vogels, de wind in de bomen en het geruis van de zee, ze zijn er en vermengen zich met de aanwezigheid van de Staat die zijn eigen belangen verdedigt en bewaakt. Soms naadloos. Soms kortzichtig.



foto's tijdens fietstocht 25 maart 2011