Gedichten

Voegen

Het huis waar ik woon:
aan alle kanten wordt gewerkt,
tegen de gevels voor en achter steigers,
de straat ligt open,
een boom is afgezaagd.

Het balkon wordt eerst glimmend
daarna grijs getjet
om betonrot te stoppen.
Mannen springen rond
daar waar normaal
alleen een plek zonder
toegang is.

De hobbelige weg
is ontdaan van keien.
Een graafmachine
piept als hij draait
en gromt als hij graaft;
de hele dag.
De stratenmaker zal nog
komen om in het zand
met kromme rug weer
stenen te leggen.

Mijn lijf kraakt. In de
voegen zit pijn. Een
pil stilt, maar stopt niet.

Tijd

Ik lees: de tijd die alles wat je lief-
hebt rooft en ooit vernielen zal.

Maar diezelfde tijd brengt mij
van de morgen met zijn ochtendpijn
naar de routine van de dag,
van de kwellingen van de avond
naar de slaap van de nacht
en uiteindelijk naar de rust
waarmee alle pijn vervliegt.

Het huis zal er nog staan.
De straat is een paar beurten verder.
De gekandelaberde boom
maakt ook dan nog ieder jaar
nieuwe blaadjes.

Martin Broek

Geciteerde tekst uit: 'Primarius,' opgenomen in de bundel 'Nieuws van Nergens,' Anna Enquest (Amsterdam/Antwerpen: De Arbeiderspers, 2010).

ijsgetingel

verdoving

Het is weer tranentrekkend mooi vandaag. Het blijft me verbazen te merken dat de natuur zo kan ontroeren. Het is misschien het contrast met de wereld uit de krant die zich door de schoonheid op je stort.

Het is druk langs het water. Daar waar het ijs kruit staan auto's geparkeerd. Mensen met camera in de aanslag stappen uit. De snackkar bij Lelystad is bijna uitverkocht. (De frietenbakster vertelt dat die bij Almere voorgoed gestopt is. Ik schreef wel eens over die kar. Maar dat staat hier los van.)

Deze week las ik weer een boek uit. Het gaat vooruit met mijn leesgedrag. Dit maal De verdovers van Anna Enquist. De flaptekst vertelt dat het onder andere gaat over de remedie die werk en discipline kunnen bieden. Ik weet al lang dat flapschrijvers vooral schrijven wat verkoopt en een loopje kunnen nemen met de inhoud.

Het boek gaat in hoofdzaak over twee medische disciplines (anesthesie en psychoanalyse) waarbij de werkelijkheid onder ogen wordt gezien of juist verdoofd. Werk als remedie? Werk kan een verdovende factor zijn, ook al lijkt het omgekeerd. Of werk prikkelt het denken, terwijl het lijkt om het tegenovergestelde te gaan. Als louterend wordt het in dit boek niet beschreven.

De hoofdpijn waar ik vanmorgen al vroeg mee wakker werd is gebleven vandaag. Het getingel van het ijs heeft hem niet verdreven. En fietsen helpt blijkbaar ook niet tegen alles. Tijd voor wat paracetamol, koken en daarna werk. Zo ging ik toch nog zonder barstend hoofd naar bed.