Dag

Zee

---

De reis moet nog beginnen. De volle trein veranderd drie keer van bestemming. En dat alles door een vrachtwagen op het spoor. “Klagen helpt niet,” klonk het eensgezind, maar de plannen van tienduizenden mensen moeten al-dan-niet per GSM veranderd worden. In de nieuwe economie staan ook banen bij te laat komen op het spel; ik hoorde dat mensen een taxi namen om op tijd te komen om een flutbaan te behouden.

Er is weinig ruimte om te lezen op het volle balkon. Minstens vier mensen die onzichtbaar mindervalide waren, verdrongen zich om de beschikbare klapstoeltjes. Waarom doe ik dit, vroeg ik me af. Om gezond te blijven en fijn langs en van de duinen te rijden. Bijna thuis bedacht ik me: en voor een leeg hoofd en een prettige verdoving. Dat lukte ook met een uurtje minder trappen door de vertraging.




De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie.

De Wacht

Dierendag

Vorige week wist ik al waar ik vandaag over zou moeten schrijven. Bij vertrek was ik dat heldere inzicht kwijt, maar in de eerste uren kwam het terug. Vandaag trap ik naar mijn zusje die deze week jarig was. Het gaat door de op-één-na gelukkigste provincie van Nederland (zag ik de avond tevoren bij de factcheckers), waar ik mooi wel geboren ben.

Ik raak de weg kwijt in de Hoeksche Waard. Ben bijna in Brabant als ik op een smalle dijk een man die een kinderwagen duwt de weg kan vragen. Even later weer in buurtschap De Wacht: “Hier kan je alleen verder met de waterfiets. Dit is het einde van de wereld,” zegt een man boven op de dijk. Zo kom ik veel te laat aan.

Weer naar huis: er is geen krant te koop op het station en er valt een trein uit. Maar er gaat een volgende en iemand heeft zijn Volkskrantje laten liggen. Zo lees ik op dierendag over ontdekte dieren in Suriname en uitstervende exemplaren in zeeën en oceanen. Een variatie op het half volle of half lege glas.

Je kan de foto's aanklikken voor een grotere versie. Bovendien krijg je soms informatie als je er met de muis op gaat staan.

Ruimte

De stoel waarop ik zit richt mijn blik naar buiten. Er staat een krulwilg die het hele raam vult. Als ik er heen loop, zie ik dat het een gigant is die een flink deel van de binnentuin achter de Govert Flinckstraat vult. Er vliegen koolmeesjes doorheen en ik weet zeker ook andere vogels als je goed blijft kijken. De vriend waarmee ik ga fietsen komt naast me staan. “Die boom moet flink bij gekapt worden.”

“Hij is prachtig. Goed voor insecten en vogels. Zonde om die in het gareel te kappen,” zeg ik. Ik ben zo iemand die altijd een voorspelbare mening klaar heeft.

“Daar zit iets roods,” zegt mijn vriend.

Ik kijk en zie het ook. Geen roodborstje; het is rood en geen oranje. Opeens zie ik het kopje van de vogel razendsnel van en naar de tak gaan. “Het is een grote bonte specht!” We kijken van boven op zijn rode buik. In hartje Pijp heeft die vogel de mooie boom gevonden.

“Hier wil ik twee zonnepanelen zetten. Genoeg voor mijn energie behoefte,” zegt mijn vriend. Zijn kaplust is daarmee verklaard. De boom blijf ik echter zijn zonnestralen gunnen. Er is toch ook een dak waarop die panelen kunnen.

We pakken onze tassen en fietsen naar de molen waar zijn moeder, die nu in de negentig is, als kind woonde. Voor vertrek maak ik nog snel een foto op zijn zolder voor een nieuw blog dat ik wil beginnen. Naar de molen is het een forse tocht van 70 kilometer; tegen de wind in. De onderbouw staat er nog tussen oprukkende wegen, industrie en aangelegde HSL-lijn. Het is geen landschap een molen waardig, maar een verrommeld allegaartje. Het kost me moeite te zien hoe het geweest moet zijn toen er nog ruimte was voor draaiende wieken en kolkend water.

***

Dit blog schreef ik in het najaar. In december zou zijn moeder overlijden. Door de tocht had ik het idee haar toch een beetje te kennen, ook al zegden we het bezoekje af; onze tocht duurde te lang en zij had een kwakkeldag.