Onvertroebeld

Fragmenten

---

Heel goed weet ik niet hoe ik het stukje voor vandaag moet schrijven. Al voordat ik vertrok was er een eentje af. Dat ging over dat ik hopeloos ouderwets ben en de massa-evenementen ontvlucht die om mijn huis plaatsvinden. Alleen voor Pluk de Nacht heb ik wel sympathie.

Een tweede stukje ging over herinneringen; de naam van de vrouw naast me in de trein, waarmee ze haar mobieltje opnam. Ik kende hem van vroeger. Ik was toen 7-10 jaar oud. Een andere herinnering: We kwamen langs een spoorwegovergang waar mijn vader en ik stonden als hij me op zondagavond wegbracht naar de trein in Roosendaal (18-22 jaar oud). Ik zag ons nog staan.

De trein eindigde zijn reis in Goes. Dieven hadden het koper weer weggehaald bij Arnemuiden. Dat is tussen daar en Middelburg. Mijn fietstocht werd er 12 kilometer langer en anders van. Ik kwam een pont tegen over het Veerse meer tussen Wolphaartsdijk en Kortgene. De pont nam zijn tijd om te vertrekken.

In Rockanje besefte ik dat ik de Fast Ferry van 17.25 uur niet meer zou halen. De vertrektijd van de volgende had ik verkeerd opgeschreven: 18.55 uur. Ik zag die van 18.25 net wegvaren toen ik aankwam. Ik moest een uur wachten. Op het aanlegponton schraapten twee Belgen met een schop de mosselen van de wand in een kruisnetje een meter onder water. Beide hebben een blow in de mond. Tientallen kilo's gaan mee naar België. Volgens een van hen zit er een klein meervalletje – “hij is visserman,” zegt de ander – in het net.

Twee alinea's worden het, beloof ik een priester met boordje en vrijetijdsuniform en zijn moeder in de trein op de heenweg. “Schrijf u? Mijn man schrijft historische romans.” Ze kwamen in 1986 uit Zuid-Afrika. Voor hen het hoogtepunt van de Apartheid, waar ze tegen waren. “Het was toen wel beter dan nu. Zelfverrijking daar doen ze nu aan. Mandela deed het al. Dat heb je met Communisten. Vrouwen zijn nu slaven.” Het gesprek eindigde in mineur. Dan liever die vrouw op de pont die me er op wees dat er fietsonderbroeken te koop zijn.

De sfeer in de stad toen ik terug kwam, was best prettig met de lichtjes op het IJ. Dit ontvluchten was niet nodig geweest. “Een onvertroebeld vermogen bewaren om van het leven te genieten, is een uitzonderlijke morele en psychologische prestatie. (…) Het is een beloning van de eigenwaarde,” schrijft Amy Rand in Gesprek tussen …* opgenomen in het boek dat ik las totdat ik met de priester en zijn moeder. Ik had van begin tot eind een levendige dag.


* Amy Rand, Gesprek tussen Francisco d'Asconia en Hank Rearden, opgenomen in Hoe te beminnen, Machteld Allen (red) [Amsterdam, Meulenhof, 2007, pp 224)

Oppervlakkig

als het buitenbad opent
gaat de zon al lager staan
aan de andere kant van de globe

door de bolling zie je het niet
je moet het willen weten
wegkijken maakt oppervlakkig

Woon je in een volkswijk van Athene
kan je niet weg, spaarrekening is leeg
reders varen wel met schatten
naar veilige haven
bankiers weten beter de weg in Zurich
dan in Monastiraki

Woon je in Goma, Oost-Congo
dan trekt zo nu en dan de oorlog
langs je hut, over vrouw en kinderen
en kan niet vluchten naar het verre Noorden.

Wegkijken maakt
een klein stukje aarde beter
zelfs dat weet ik niet zeker

Als het hier dag is,
is het daar ook dag.

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie ervan.

Dag

Zee

---

De reis moet nog beginnen. De volle trein veranderd drie keer van bestemming. En dat alles door een vrachtwagen op het spoor. “Klagen helpt niet,” klonk het eensgezind, maar de plannen van tienduizenden mensen moeten al-dan-niet per GSM veranderd worden. In de nieuwe economie staan ook banen bij te laat komen op het spel; ik hoorde dat mensen een taxi namen om op tijd te komen om een flutbaan te behouden.

Er is weinig ruimte om te lezen op het volle balkon. Minstens vier mensen die onzichtbaar mindervalide waren, verdrongen zich om de beschikbare klapstoeltjes. Waarom doe ik dit, vroeg ik me af. Om gezond te blijven en fijn langs en van de duinen te rijden. Bijna thuis bedacht ik me: en voor een leeg hoofd en een prettige verdoving. Dat lukte ook met een uurtje minder trappen door de vertraging.




De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie.

Alles blijft, alles veranderd

Geniet de Zeeuwse eilanden

“Prettig weekend,” zeg ik tegen de vrouw achter de kassa van een supermarkt in Haamstede. 's Ochtends ben ik fietsend vertrokken vanuit Haarlem en onderweg naar Middelburg. Ik ben inmiddels aan iets zoets toe. “Wel een lang weekend,” reageert de cassierre. Meteen weet ik waar het aan ligt. Al maanden fiets ik op vrijdag en mijn leeggefietste hoofd houdt zich aan die routine vast, ook als het niet klopt. Het was dinsdag, een mooie zonnige dag.

Door mijn hoofd spelen stellingen die ik de laatste tijd las of hoorde. “Know where you stand and stand there,” en “het is ook goed om dingen af te ronden en los te laten. Dan is er misschien ook weer ruimte om een andere invulling aan het leven te geven.”

Echt iets nieuws zal het niet snel worden. Frida Berrigan, die de eerste uitspraak opnam in haar blog, nodigde ik tien jaar geleden uit voor een symposium in Amsterdam. Met een tekst van haar oom Daniel maakte ik al in 1986 kennis. Een verwijzing naar Frida's tekst vond ik via de FB-pagina van William Hartung, iemand waarvoor ik vijftien jaar geleden onderzoek deed. Blijkbaar zijn er mensen, ideeën en manieren van leven die bij je blijven. Dat beperkt en geeft ruimte.

Vlak voor Hoek van Holland, bij Ter Heyde aan Zee, viel me dan nog de volgende tekst op: “Geniet: koffie met iets lekkers.” Dat Geniet de naam van de horeca onderneming is, zag ik pas toen ik er langs reed.

Het stuk tot Hoek van Holland ken ik inmiddels goed. Er is altijd wel iets nieuws te zien, maar echt nieuw wordt het pas aan de overkant van de Waterweg. Het begint daar meteen al met de zware industrie en de Maasvlakte die iedere keer anders is dan de vorige keer. Vorig jaar fietste ik daar ook al eens en kwam bij toeval terecht bij de RET-veerverbinding met Hoek van Holland. Ook nu maakte ik er weer gebruik van. De kapitein is een vrouw met een enorme bos blond haar. Het past niet bij mijn idee van een kapitein van een grote draagvleugel boot. Arme ik.

Aan de Maasvlakte grenst een natuurgebied met struiken en enorm veel vogels. Regelmatig zie je ze zitten in het topje van een struik. Je zou er vogelaar van worden. Het grote genieten was begonnen. Mooie plaatsjes kwam ik door, zoals Havenhoofd en Goedereede. Een volgende keer neem ik een paar andere op in de route. Er waren uitzichten over het water vanuit de duinen (enorm steile beklimmingen en afdalingen kwam ik tegen) of vanaf de sluizen over de Haringvliet, Grevelingen en Oosterschelde. Een geweldige tocht was het van het ene eiland verbonden met het andere eiland naar het volgende.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.