Passant

Klanken, kleuren en geuren

Het is niet voor mij. De lucht is vol van de geur van fluitenkruid en meidoorn bedoeld om vliegjes, bijen en hommels te trekken voor de bestuiving. Ik mag meegenieten. In de bomen en struiken hoor ik vogels zingen en kwetteren. Het is prachtig geluid met als betekenis: Hier ben ik hoe vind jij mij?; Kan jij a.u.b. optiefen?; en veel zachter: Wij willen eten! Macho gesnavel, maar het klinkt prachtig. En dat patroon op de hoed van de paddenstoel voor wie is dat bedoeld?

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie.

De plek komt voor op deze kaart.

Suppletie

Landinwaarts

Het leek verder dan het was. De wind blies zand van het strand op de duinen; van de duinen op andere duinen; en dan landinwaarts. Voor het strand ligt een schip dat de kust verhoogt. Het is vandaag zandsuppletie voor de hele kuststrook. Goed dat er ook wat blijft liggen. Bij mij slibt er ook wel eens iets aan of komt en waait weer weg. 

De boot van Veere voer nog niet. Pas op 28 april. De Fast Ferry van de Maasvlakte naar Hoek van Holland ook niet. Het schip was kapot. Er voer een vijfentwintig jaar oud vletje. Niemand die het wist behalve een paar anderen en ik die van niets wist. Een meevaller een ander schip dat me over woelige baren en door zandstormen bracht.

'Dit is pas genieten', zei een man, die veel sneller was dan ik, in het voorbijgaan. Naast het pad naar Zandvoort hing aan de ene kant de ondergaande zon tussen wat wolken en aan de andere de stilte van de waterleidingduinen. Uit de lift op het station kwam een vervelend om mij lachende vrouw. Ik was te moe om een gevatte opmerking te maken, maar ook om het me aan te trekken.

Je kan de foto's aanklikken voor een grotere versie.

Praatje

Weer

Het plan is om via de uiterwaarden naar mijn moeder en haar man in Ede te fietsen. De rivieren zijn overgelopen en zetten hekken en wilgen in het midden van enorme watervlaktes. Om dat te zien maak ik die omweg. Zo wordt het een tocht van ruim honderd kilometer.

Op de ochtend voor de tocht lees ik in een folder: “Probeer te genieten van de dingen die u nog wel kunt.” Het lijkt me een mooi motto voor vandaag op de fiets. Ik kijk om me heen en maak af en toe een foto. Als ik de buurt van Zeist weer op wil stappen - na het maken van een foto van een zwam op een stammetje -, wordt ik aangesproken: “Mijnheer heeft u iets moois gezien?” Na mijn antwoord word ik meteen gewezen op de Paddestoelenwerkgroep KNNV. Als ik zeg dat het een beetje ver is, weet het enthousiaste echtpaar ook in Amsterdam wel een afdeling. "Er zijn ook vakantieweken," gaat de vrouw door. In het voorbijgaan een plaatje maken daar kan ik van genieten, maar een club: nou nee.

***

Kort voor deze ontmoeting nam ik een kop paddestoelensoep in 't Bluk. Het gesprek kwam al snel op het weer en klimaat. Het lijkt inderdaad wel lente (na de herfstweken ervoor): de zon schijnt, het is warm en de vogels fluiten. Op de website van het KNMI las ik diezelfde morgen het laatste artikel over het natte en winderige weer van de afgelopen weken en de samenhang daarvan met de klimaatverandering. Het wordt gemiddeld warmer en er valt meer regen. Of de wind al dan niet gaat toenemen is minder duidelijk.

Er zijn verschillende elementen die de windkracht aanjagen. Een belangrijke is het temperatuur verschil tussen Noord en Zuid. Door de snellere opwarming wordt dat in de winter juist kleiner. Het KNMI ziet geen toename in windkracht, maar wijst wel op Duitse studies en van de Tweede Deltacommissie die wel iets degelijks zouden beweren. De Deltacommissie stelt overigens op pagina 115 dat: "er een tendens [is] naar vaker optredende (zuid-)westen winden, maar geen aanwijzingen voor meer of sterkere noordelijke winden. Winden vanuit het noorden veroorzaken de hoogste wateropzetten aan de Nederlandse kust." Wel een tendens, maar geen alarmbellen als het om wind gaat.

***

Binnen een maand wordt me al voor de tweede keer gevraagd hoe het komt dat ik kan fietsen. De eerste keer nadat ik ingestort was door het koken (verstandig zoveel mogelijk zittend op een stoel). “Maar je kan wel fietsen?” Allereerst brengt fietsen lucht in mijn hoofd. Ik kan weer even denken, recapituleren, me organiseren, plannen maken en van het leven genieten. Fietsen is vooral doorgaan, domme kracht gebruiken en je stuur recht houden; niets fijnzinnigs. Fietsen zelf is pijn lijden. Niet te erg, maar na een poosje gaan de dijen protesteren. De mooie beelden die ik daarbij onderweg tegenkom zou ik niet willen missen. Fietsen heeft meer voor- dan nadelen. Ik blijf er van genieten.