Haast

ANWB-paddestoelen hebben een groot voordeel. Ze kunnen niet makkelijk verdraaid worden door verveelde pummels, zoals iets verop in Sint Isidorushoeve met de richtingaanwijzer gebeurde. Gelukkig had ik het snel door.

Weinig foto's vandaag. Onderweg zag ik wel een mooie van een jongen die een klein paasvuur aan het opbouwen was, maar ik maakte hem niet. Haast. Ik vertrok later richting Ede vanuit Enschede, omdat het prettig was met mijn oude schoonvader te praten over kinderen, verval en werk. “Ik moet nu echt gaan, anders ben ik te laat bij mijn moeder” zei ik. “Nog één anekdote,” antwoordde hij.

“Ik zat naast de Commissaris van de Koningin van Overijssel aan tafel bij een overleg toen zijn telefoon ging. Het was de politie commandant die belde over een actie bij Urenco. Terwijl hij aan het overleggen was over de aanpak vertelde ik mijn buurman, een burgemeester, dat mijn dochters meededen aan die actie. “Mijn dochter ook,” zei die. Een vreemde situatie.”

Het was ondertussen gestopt met sneeuwen. Geen foto's want ik moest doortrappen door oud-boerenland tussen Enschede en Ruurlo. Even afgestapt in het prachtige stadje Zutphen. Vervolgens via de Veluwe Zoom de wouden van Nederland door, waar het enorm stil was.

Ruim een uur later dan beloofd kwam ik bij mijn moeder aan. Mijn zus en ik kregen een zondagse maaltijd (rollade, aardappels, stoofpeertjes, spruiten, appelmoes en aardappels met jus). We praten wat na en ik slikte heel wat in, maar zei toch net te veel.

De tocht van mijn schoonvader naar moeder is er een om vaker te doen, maar met warmer weer, rustiger en met meer foto's.

Groot wild

moeder

Ruim vier jaar fiets ik nu. In die jaren zag ik steeds meer stukken aan de randen van de stad veranderen. Zowel in het westen als in het oosten is Amsterdam uitrijden minder rustig geworden. Vandaag had ik daar niet zo'n last van. De zon scheen aan een strakblauwe hemel.

In mijn hoofd zat nog het boek Gitte van Kristien Hemmerechts dat ik net uit had. Het is lang geleden dat ik met zoveel haast een roman las; lekker geschreven en niet te zwaar. Op de fiets dacht ik over de moeder van Gitte en haar twee broers. De moeder gebruikt haar kennis als psychologe om die kinderen in het web van haar verwrongen en irrationele werkelijkheid te houden. Ze lijkt open en eerlijk en respecteert ogenschijnlijk de privacy van de kinderen. Ze wil dat ze gelukkig worden. Maar het lukt niet. Tenslotte zijn ze alle drie - meer en minder succesvol - het huis uit; ver weg van de Belgisch-Franse grens waar ze opgroeiden.

Vanuit het boek belandde ik in de Heeren- en Kennemerduinen, waar ik veel groot 'wild' zag: pony's, paarden, schapen en hooglanders. Maar ook spreeuwen en kraaien zaten veelal vlak naast het pad. Grote groepen merels ritselden tussen bladeren. De zon sloeg lange schaduwen.

Verder dan Zandvoort ging mijn tocht niet. Daarvoor was het te koud. Mijn waterfles zat halfvol ijs en de dop wilde niet meer open in de trein naar huis.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.