de kleine

Je moet er even voor stoppen: niet doorrijden, maar bukken; banjeren in plaats van lopen; even stilstaan en kijken. Dan zie je bijna altijd wel wat speciaals. Een haaienei, miljoenpoot, schelpjes, hout of pierepoep of een mooie bloem. Vanuit het zadel zag ik een zandhagedis wegschieten; ook niet zo groot, ook mooi.

Bij grotere kwesties zou het ook zinnig zijn om stil te staan. Te kijken. De kleine mogelijkheden te zoeken en niet meteen hanig te gaan doen.

Groot wild

moeder

Ruim vier jaar fiets ik nu. In die jaren zag ik steeds meer stukken aan de randen van de stad veranderen. Zowel in het westen als in het oosten is Amsterdam uitrijden minder rustig geworden. Vandaag had ik daar niet zo'n last van. De zon scheen aan een strakblauwe hemel.

In mijn hoofd zat nog het boek Gitte van Kristien Hemmerechts dat ik net uit had. Het is lang geleden dat ik met zoveel haast een roman las; lekker geschreven en niet te zwaar. Op de fiets dacht ik over de moeder van Gitte en haar twee broers. De moeder gebruikt haar kennis als psychologe om die kinderen in het web van haar verwrongen en irrationele werkelijkheid te houden. Ze lijkt open en eerlijk en respecteert ogenschijnlijk de privacy van de kinderen. Ze wil dat ze gelukkig worden. Maar het lukt niet. Tenslotte zijn ze alle drie - meer en minder succesvol - het huis uit; ver weg van de Belgisch-Franse grens waar ze opgroeiden.

Vanuit het boek belandde ik in de Heeren- en Kennemerduinen, waar ik veel groot 'wild' zag: pony's, paarden, schapen en hooglanders. Maar ook spreeuwen en kraaien zaten veelal vlak naast het pad. Grote groepen merels ritselden tussen bladeren. De zon sloeg lange schaduwen.

Verder dan Zandvoort ging mijn tocht niet. Daarvoor was het te koud. Mijn waterfles zat halfvol ijs en de dop wilde niet meer open in de trein naar huis.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.

Spiegelingen

Vandaag rijd ik de tienduizend kilometer voor dit jaar vol; ruim voor de jaarwisseling. Er hangen buien in de lucht. Hagel ratelt op de Fast Ferry als ik onderweg ben naar mijn startpunt in IJmuiden. Later zie ik de stenen liggen in de duinen.

Mijn hoofd besluit zelf er niet een eindejaarstochtje van te maken, maar ervaringen uit de laatste vier jaar aan elkaar te breien. Zo vreemd is dat niet. In die jaren heb ik de route veel gereden. Het eerste jaar rekende ik er af met een deel van mijn woede door het uit te schreeuwen. Later maakte ik er foto's van de tanksloot. Ze behoren nog steeds tot de mooiste die ik met mijn mobieltje maakte. Mijn gebrekkige verhouding tot werk negeert mijn denkende hoofd. Ook dat mijn lijf steeds STOP roept als ik weer begin, wordt niet meegenomen. Maar je kan niet alles aanpakken op zo'n ritje.

Het is immers ook mooi dat ik de stinkzwam nu meteen herken. Ik loop er het bos voor in als ik hem ver naast het fietspad zie hangen. Wat ook nieuw is, zijn de nieuwe snelwegen die mijn route doorkruisen en de prijs van de veerboot die in dezelfde periode bijna drie keer zo hoog is geworden. Dat is minder mooi. Maar er zijn ook de luchten met altijd andere vormen en kleuren. Er is het strand, dat altijd in de route wordt opgenomen. Ook als dat een klein stukje om is.

Twintig á vijfentwintig keer reed ik dit stuk en het is telkens anders. Het lijkt bijna een wet: hoe meer je herkent, hoe meer er ook nieuw is (ook in dezelfde tijd van het jaar). Vorig jaar lag er ijs op het water van het Vogelmeer. Nu maakt de zachte regen kringen op het water.