klein

leed

---

Het voelt wat eenzaam en miskent. Daar zullen meer mensen last van hebben. Ik raap een pak zwerfafval van straat en leg dat naast de vuilcontainer. Degene die ervoor woont is buiten en ik leg het even uit (je zou maar altijd die troep voor je deur hebben). Hij geeft me meteen de wind van voren en hautain gaat hij de regels uitleggen (het mag alleen dinsdagavond) en verwijt me mijn troep te dumpen. Als ik uitbarst voel ik dat ik daardoor faal, al bedoelde ik het nog zo goed.

Later plaats ik zo'n zestig foto's op facebook en betwijfel volkomen onterecht of ze op een plaats landen. Ach ik weet het wel. Meer dan honderd mensen zijn blij met die oude plaatjes en dat ik in iedere foto 5 minuten heb zitten en daarvoor een schouderklopje wil, hoeven zij toch niet te weten. Er zit een imaginaire miskenning achter die twijfel. Laat de kijkers toch vooral genieten.

Dit weekend hoorde ik van TV-personage Ruben Nicolai dat zijn eerste Nederlandse voorvader – uit ongehuwde ouders geboren en op zijn twintigste al een berooid wees – uit Duitsland vluchtte voor het leger van Napoleon en hier neerstreek. Hij was er niet blij mee en keek liever naar de lijn van moeders kant, die held-na-held produceerde tot een wetenschapper/tovenaar uit de 12e eeuw aan toe. Het is de oplossing voor een verwend nest. Ik zie die vluchtende wees als noodzakelijk verstandig jong mens en zou hem juist naar voren halen, maar dat maakt geen spectaculaire TV. Maar ook het minder uitbundige kan mooi zijn.

Gisteren hoorde ik van een andere jongeman die eind negentiende eeuw met de trein vertrok, afscheid nam van zijn zwangere bruid en aan zijn dienstplicht begon in het leger van de Tsaar. “18 Jaar was toen de gewoonte voor Joden,” zegt accordeonist Henk Meulenbeld van Pazjanka Orkestra niet helemaal accuraat.* Dan heeft hij de nederlaag met Japan nog meegemaakt, denk ik als ik zo'n lied hoor. En leef mee.

* Er is enige verwarring wanneer het lied is geschreven. Zie Haaretz voor de dominante versie, maar het lijkt erop dat Meulenbeld doelt op een eerdere versie (maar die ging over een ander). Voor onze Yoshke viel zijn dienstplichtook ook nog samen met o.a. Bloedige Zondag, WOI, Oktoberrevolutie en strijd tussen Witten en Roden.

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie. Ze zijn gemaakt tijdens mijn fietstocht van 17 oktober bij Muiden en Schokland.

Rotdag

weggezwommen

Pijn in de benen en voeten, daar werd ik mee wakker; niets bijzonders. Het is iedere dag zo, maar vandaag had ik er geen zin in. Soms heb je dat. Dan is het even meer dan genoeg. Slapen helpt, maar ik was wakker. Blijven liggen maakt 't erger. Dat de week ook al niet naar mijn zin is verlopen, maakt het niet beter. Afleiding heb ik nodig. Goed dat ik vandaag ga fietsen.

Mopperend en scheldend op alles zit ik in het zadel; mensen met wie ik werk, ikzelf, mijn mogelijkheden, het leven, alles moet het ontgelden. Als dan ook een mooi stuk fietspad dat dit jaar open ging tot maart is afgesloten vanwege de rust – de A1 loopt er nota bene pal langs – van kuif- en tafeleenden, dan ben ik zo boos dat het weer grappig wordt. Niet langs het IJmeer, maar wel langs de andere kant van Muiden Chemie. Het logo van de investeringsmaatschappij KNSF (KNSF stond voor Koninklijke Nederlandse Springstoffen fabrieken) glimt aan de gevel.

Als ik uren later aankom in Zwolle merk ik dat ik mijn boosheid ben vergeten. De eenden (waarvan ik er massa's zag op Zoom- en Veluwemeer) zwommen voor de passerende auto's niet weg, voor mij wel. Het verbod bij Muiden klopte dus wel. Er zijn wolken in alle kleuren grijs – en toch maar een enkele spat – en blauw, koper en goud. De vestingpoort van Elburg is gesloten, maar dat is niet erg, want er is een feestje. Daarna rijd ik met de bijna volle maan recht voor me de restjes narigheid van me af. De reden dat deze week een rotweek werd, daar sta ik later wel bij stil.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.