Rotdag

weggezwommen

Pijn in de benen en voeten, daar werd ik mee wakker; niets bijzonders. Het is iedere dag zo, maar vandaag had ik er geen zin in. Soms heb je dat. Dan is het even meer dan genoeg. Slapen helpt, maar ik was wakker. Blijven liggen maakt 't erger. Dat de week ook al niet naar mijn zin is verlopen, maakt het niet beter. Afleiding heb ik nodig. Goed dat ik vandaag ga fietsen.

Mopperend en scheldend op alles zit ik in het zadel; mensen met wie ik werk, ikzelf, mijn mogelijkheden, het leven, alles moet het ontgelden. Als dan ook een mooi stuk fietspad dat dit jaar open ging tot maart is afgesloten vanwege de rust – de A1 loopt er nota bene pal langs – van kuif- en tafeleenden, dan ben ik zo boos dat het weer grappig wordt. Niet langs het IJmeer, maar wel langs de andere kant van Muiden Chemie. Het logo van de investeringsmaatschappij KNSF (KNSF stond voor Koninklijke Nederlandse Springstoffen fabrieken) glimt aan de gevel.

Als ik uren later aankom in Zwolle merk ik dat ik mijn boosheid ben vergeten. De eenden (waarvan ik er massa's zag op Zoom- en Veluwemeer) zwommen voor de passerende auto's niet weg, voor mij wel. Het verbod bij Muiden klopte dus wel. Er zijn wolken in alle kleuren grijs – en toch maar een enkele spat – en blauw, koper en goud. De vestingpoort van Elburg is gesloten, maar dat is niet erg, want er is een feestje. Daarna rijd ik met de bijna volle maan recht voor me de restjes narigheid van me af. De reden dat deze week een rotweek werd, daar sta ik later wel bij stil.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.