Ik en mijn Zandkastelen

mijn utopie en praatpaal

Ik ben gestopt met roken. Ik ben gaan sporten. Ik ben gestopt met lopen. Ik ben weer foto's gaan maken. Ik ben gestopt met alcohol drinken. Ik ben weer naar muziek gaan luisteren. Ik doe nog maximaal een avond in de week buitenshuizige dingen.

Het brandpunt lijkt steeds dunner en scherper te worden.

Ik blijf rommelen als ik moe ben en schrijven als het gaat. Dat tweede meer – niet uitsluitend – met het oog op het bereiken van de schone roodgroene horizon met evenwichtige gender, en 'raciale' toetsen en zonder klassen en zonder oorlog aan de einder.

Ik blijf dus zandkastelen bouwen, mijn eenvoudige utopie (er is eigenlijk alleen wat water, zand, bescherming en onderhoud voor nodig), maar hier ben ik na 5 ½ jaar en 300 stukjes verder uitgeschreven.

https://twitter.com/martinbroek
http://broekstukken.blogspot.com
https://www.facebook.com/martin.broek
https://www.flickr.com/photos/111743663@N05/

 
De foto's zijn van afgelopen woensdag en kan je aanklikken voor een grotere versie ervan.

Schouder

Terugkijken

---

'U bevindt zich op de Waddenzee,' lees ik op Doeksen TV. Buiten is het gewoon te zien en de deining in het zeegat van Vlieland en Terschelling is voelbaar. We komen zo voorbij Griend.

Het bezoek was maar kort. Toch lang genoeg om even naar de Boschplaat te fietsen, waar voor een niet wandelaar het eiland ophoudt. Het duin over. In de verte lopen de witte strepen van de branding. Iets dichterbij gaan de witte vlagen van verwaaiend zand.

Een mooie plek verlaat je niet graag, maar het is prettig om nog over je schouder te kijken.

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie. Of ik het lied moest plaatsen, daarover twijfelde ik vanwege de gevoelig troostende, maar vooral ook trieste woorden. Maar het is wel heel mooi.

Pleur maar neer (mei)

Overal ligt rommel die het landschap kleur geeft.

Automobilisten pauzeren langs de kant van de weg en gooien na het aangenaam verpozen hun rommel over de reling zodat het niet op de weg maar er naast – vaak tussen de planten – terecht komt.

Fietsers smijten hun drinkfles weg als hij leeg is. Hoe zouden ze het ook mee moeten nemen. Ze zijn gezond bezig en je moet niet teveel van ze vragen.

Voetgangers kijken rond en laten per ongeluk hun pakjes, blikjes en zakjes op de grond vallen. Anders zouden ze alles mee moeten dragen.

Na de kroning kan je niets meer met je oranje gekroonde wuppie dus je kiepert hem langs de weg. Heel verstandig waarom zou je ouwe meuk moeten bewaren.

Geen feest zonder balonnen – al denken sommigen zuurpruimen daar anders over – dus laat maar vliegen al dat plastic: het versiert de bermen van de dijk tussen Enkhuizen en Lelystad (en de vogels en de vissen die er door sterven zijn weer voer voor aaseters; twee maal win en een maal verlies; reken uit uw winst.)

Je kan het iemand niet euvel duiden de verpakking te laten liggen als hij of zij net rauwe prei heeft weggespoeld met cassis aan de rand van een onstuimig IJsselmeer. Dan ben je overdonderd.

Bedankt het geeft niet alleen het landschap, maar ook mijn foto's kleur. Ik ben van plan tijdens iedere fietstocht een stuk vuil te fotograferen. Kan iedereen meegenieten.

Ik neem het na het maken van de foto wel mee en gooi het in een bak zodat een ander niet dezelfde foto kan maken. Vrees niet, zolang het niet met tienduizenden tegelijk gebeurt, blijft er genoeg te genieten over. De natuur ligt vol met de kleurrijke en verpakkingen die bijna niet vergaan.

---

Aan het eind van de maand plaats ik mijn selectie op dit blog, misschien inspireert het anderen ook mooie troep te zoeken en te delen met anderen.  

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie.

Fever

11-11-11

Met het liedje Fever in mijn hoofd ga ik op pad. Alleen en vrolijk op de fiets. Langs het pad staan op de zachte bosgrond overal paddestoelen. De beuken zijn rood tot goud verkleurd. Op de grond ligt een tapijt van roodbruine blaadjes.

Als ik zou stoppen voor alles wat mooi is dan zou ik niet erg opschieten. Soms een korte stop voor wat plaatjes en dan weer verder. Lekker naar huis.