Verkiezingen

Door het verdwenen water van de Haarlemmermeer gaat een groot deel van de fietstocht. Nederland bereidt zich voor op de komende gemeenteraadsverkiezingen zie ik aan de posters langs de weg. “Geef een signaal, stem lokaal” aldus de HAP. “Doe wat werkt” allitereert het CDA. “Dienend betrokken,” zijn de samenwerkende Christenen van CU en SGP en bij het dienen gaat het dan vermoedelijk om God den Heer. D'66 de partij van de redelijke inhoud zegt alleen “Meer.” PvdA en VVD vinden alleen het logo voldoende. Sociaal Rechts (sic!) pakt ook fraude en onrecht aan en maakt van de verkiezingen een klucht.

Het stukje Nederland waar ik fiets is drooggelegd. Er wordt geboerd, gewoond, geleerd, gevreeën, gegeten, geluierd en gewerkt. Nederland is hier gemaakt. Maar de slogans laten niets van die visie en daadkracht zien.

Deze week bezocht ik een toneelstuk over en met de kleinzoon van Marcus Bakker (“de beul van Paul de Groot,” CPN). “Wat kunnen we nu nog,” vroeg die zich staande op een tafel af. Hij kwam met analyseren, uitdragen, maar allereerst visie hebben over waar je naar toe wilt. De utopie om richting te geven. Die visie wil ik zien op de borden waarmee het land is volgehangen. Gelukkig weet ik al waarop ik in Amsterdam wil stemmen.

Mist

Beperkt

In de verte verdwijnt een schip in de mist. Ik rust wat op de pont en zie dat het einde onzichtbaar is. Ver weg is buiten zicht. Alleen wat dichtbij is doet nog mee. Rustig en plezierig, mooi voor even, maar voor langer te beperkt.

Lezen op vakantie

Vier boeken las ik tijdens mijn vakantie in Portugal. Het begon met een verhalenbundel van Ben Okri, De rood bestoven stad. Het is een somber boek over de ontwrichting van mensenlevens in tijden van oorlog en economische chaos. Het wordt verteld in de mooie taal die ik van Okri ken.

Daarna las ik een heel ander boek: The Curious Incident of the Dog in the Night-Time, geschreven door Mark Haddon over een jongen met een zware vorm van asperger (een zogenaamde autisme spectrum stoornis). Het laat de jongen, maar ook de radeloosheid van zijn, inmiddels gescheiden, ouders zien.

Vervolgens door naar In one person van John Irving. Vaak lees ik in de vakantie een boek van hem. Dit keer over vijftig jaar Amerikaanse geschiedenis rond een bi-sexuele jongen en man. De AIDS-epidemie van de jaren tachtig wordt indringend beschreven, maar het is ook een boek dat de taboes rond seksuele diversiteit te lijf gaat. Het was deze vakantie het derde boek met een boodschap.

Mijn vierde boek was The Valley's edge van Daniel R. Green. Green is een Amerikaan die als politiek medewerker van een Provinciaal Reconstructie Team (PRT) naar Uruzgan ging en later verbonden aan de Amerikaanse ambassade in Kabul en daar onderdeel van een team dat een overall strategie (ontwikkeling, diplomatie en militair) probeerde te ontwikkelen voor operaties in Afghanistan. Met passie beschrijft Green o.a. het belang van kennis over lokale structuren, etnische groepen, personen en historische en culturele achtergronden daarvan.

Alle vier de boeken heb ik met plezier gelezen. Alle vier zijn ze geschreven omdat de schrijver iets aan wil kaarten en eveneens zijn ze allen graag (tenminste zo lijkt het) en vaardig geschreven. Okri, Haddon, Irving en Green het zijn werelden apart, maar de passie is wat ze bindt.

(Nu drie weken thuis moet ik mijn eerste boek nog uitlezen.)