Ergernissen

Muizenissen

“Mijnheer u mag hier niet fietsen,” hoor ik als er voor de tweede keer deze week een nog geen twee decimeter hoog hondje onder mijn wiel wil lopen. Deze keer fiets ik over de LF20 (de Flevoroute, die van Groningen naar Haarlem loopt). De vorige keer langzaam over een fietspad in Spaarnwoude. Nu werd ik stompzinnig, maar wel beleefd, toegesproken. Die keer ging het met gescheld. Het zijn van die kleine ergernissen die muizenissen kunnen worden.

Er is ook nogal wat om je aan te ergeren: mensen die je opzij zwemmen of door je heen willen, auto's die geen voorrang geven, fietsers die maar wat doen, zodat ik viel etc. Het beste is al-dan-niet reageren en vervolgens zo snel mogelijk te vergeten. Dat zou gemakkelijker zijn als mensen gewoon 'sorry' zouden kunnen zeggen. Soms heb ik er echt last van als mensen geen rekening met me houden. Hoe ouderen en invaliden zich redden vraag ik me wel eens af.

Maar de hele week geniet ik al na van het concert dor Patti Smith dat ik afgelopen zondag zag. Laat ik daar nog maar mee doorgaan. Vandaag hoorde ik een Stevie Wonder cover. Niemand covert zo mooi als Patti Smith (op Nina Simone na).

Banaal Begin

In de dode hoek
tussen pontsteiger en Stenen hoofd
spoelt van alles aan.
Vandaag een plastikmevrouw;
armen en benen omhoog
alsof ze je wil omarmen.
Tussen haar dijen zit een gat.

Een foto neem ik niet,
kennelijk wat gegeneerd
door die opgeblazen platheid van het bestaan.

Waaide zij van een jacht?
Stond ze op een balkon in Amsterdam-Noord?
Eindigde een jongeman zijn vrijgezellen bestaan
beschonken in de armen van een stomme dame?

Ze ligt afgedankt klaar om door de sluizen
naar de plastiksoep te drijven
samen met een vloot badeendjes.

Plots is daar -
ik kan het niet helpen;
het dringt zich op -
het woord beddendood.
Aaf Brandt Corstius gebruikte het laatst
voor een seksgesmoorde relatie
een soort consommé sans julienne.

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie ervan.

Stank &

Zon

Nee ik zou vandaag niet schrijven aan dit blog. Een beetje dan. Al jaren lang zie ik een stukje land veranderen. Eerst was het bos. Daarna stonden er nog twee plukjes bomen op met in elk een roofvogelnest. Toen werd het een zwart veld en sindskort wordt de hoogte in gewerkt. (Hier schreef ik er eerder over.)

Het Groene Schip heet het zag ik vandaag op een bord. Het wordt een uniek landmark in de gemeente Haarlemmerliede. Groen en enorm hoog en een afscheiding tussen kolenhaven en recreatie gebied. Afvalstoffen worden gebruikt als bouwmaterialen. Maar lees zelf maar.

In de lucht hing de geur van verbrand ijzer. De wind stond uit de richting van de hoogovens. Op de pont naar Assendelft lees ik in de Metro over de stankoverlast bij het Westerpark. Daar zijn ze een slootje aan het saneren langs wat 25 jaar geleden een van de meest vervuilde stukjes Amsterdam was.

Op het strand schijnt de zon. Een vrouw zit er zichtbaar van te genieten op een paaltje. Ieder jaar opnieuw wordt daarop het strandpaviljoen gezet. “Eindelijk lekker weer, niet zo koud,” zegt ze. Ik beaam het.

Je kan de foto's in dit blog aanklikken voor een grotere versie.