Posts tonen met het label praatje. Alle posts tonen
Posts tonen met het label praatje. Alle posts tonen

zondag 10 februari 2013

Vrij in de trein




“Drie jaar geleden ontmoette ik een excentrieke vriendin. Ik begon met één. Nu heb ik veel meer.” Hij zit in de trein op een stoeltje naast de plek waar ik mijn fiets zet.

“Dit is art nouveau, deze komt uit Rusland, dit is porselein en dat een toeristische,” wijst hij een voor één.

Zijn kinderen moeten er aan wennen, maar hij voelt zich er goed bij: “Vroeger moest ik me plooien naar een baas en nu meen ik vrij te zijn.”

vrijdag 18 mei 2012

Hij woonde eerst op de Noordpolderweg 6. Nu in een kleiner huis op 7. Als ik vraag of ik een foto van hem mag maken dan zegt hij dat de hond er ook op moet.

De boerderij op 6 is de eerste stenen boerderij. “Moet u maar opletten, ze zijn allemaal van hout.” In Muiden is tijden lang de kruitfabriek Muiden Chemie actief geweest. De boel vloog daar nog al eens in de lucht en dan was de schade bij hout kleiner en bovendien gemakkelijker te herstellen.

De aanwezigheid van de kruitfabriek had ook een voordeel. Er moest een strook vrij blijven om Muiden. Zo heeft hij nog steeds goed uitzicht op het Muiderslot. Wel is er onlangs een foeilelijke paardenhandel, Muider Buiten, in de groenstrook gebouwd.

“De man doet iets in de casinowereld,” zegt de boer. In de verre verte is dat niet eens helemaal onterecht. Feitelijk werkt de man bij het bekende Boer & Croon, een bedrijf dat advies levert aan bedrijven. Zijn vrouw is eigenaar van de paardenhandel. Ook in het Muiderbos is hommeles met snel geld, hier draait het om KNSF Vastgoed, maar daarover lees je maar elders.

Eigenlijk vroeg ik de boer alleen maar hoe oud de oudste boerderijen in de polder waren. Zijn boerderij was de oudste, van eind negentiende eeuw, vertelde hij. Als extraatje kreeg ik het mooie verhaal over de boer, zijn hond en vooral de ring van houten gebouwen om Muiden heen.

Die hond staat ook al op Googlemaps:

Grotere kaart weergeven

zondag 13 mei 2012

Zijn tuintje ligt aan de randweg tussen Halfweg en Haarlem. Een groot deel is omgespit een ander deel moet nog. Naast zijn tuin ligt nog een groot deel braak.

De buren zijn vertrokken. De een omdat hij verhuisde. Van de ander is de vrouw invalide geworden en die moet haar verzorgen. De vierde is vanwege zijn leeftijd gestopt. Op je tweeëntachtigste stoppen met tuinieren; velen zouden ervoor tekenen.

Zelf komt hij uit Amsterdam. Ook een flink stuk rijden. Zijn oogst is om zelf op te eten of weg te geven. Hij verbouwt aardappels, wortelen en uien. Kan allemaal goed bij de couscous, maar je kan er ook een lekkere hutspot van maken, bedenk ik me. "Bedankt," roept hij me nog na.